ซีเหมินชิ่งนอนคว่ำอยู่บนพื้น เงยหน้าขึ้นมองจ้าวหลงรับไม้หวายไปจากมือผู้อื่น แววหวาดกลัววูบผ่านดวงตา
เขารู้จักจ้าวหลง
ก่อนหน้านี้จ้าวหลงเคยขายกวางตัวหนึ่งให้เขา อีกฝ่ายเป็นตูโถวทหารราบคนใหม่ของอำเภอหยางกู่ วีรบุรุษผู้สังหารพยัคฆ์ และเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของอู่ซง
คนที่มือเปล่าสังหารเสือลายพาดกล้าตาขาวบนเขาจิ่งหยางซานได้ จะเป็นคนที่รับมือได้ง่ายดายหรือ?
“ใต้เท้าจ้าว... ใต้เท้าจ้าวโปรดไว้ชีวิตด้วย!”
เสียงของซีเหมินชิ่งเจือสะอื้นและวิงวอน
“ข้าน้อยยินดีจ่ายเงิน! เท่าใดก็ได้ทั้งนั้น! ขอใต้เท้าจ้าวโปรดเมตตา...”
จ้าวหลงไม่สนใจเขา
เขาหยิบผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งจากเจ้าหน้าที่ในศาลาว่าการ ม้วนขยำเป็นก้อนอย่างรวดเร็ว จากนั้นง้างปากซีเหมินชิ่งแล้วอุดผ้าก้อนนั้นเข้าไป
“อื้อ—อื้ออื้อ—”
ซีเหมินชิ่งเบิกตากว้าง พยายามดิ้นรน แต่ขาทั้งสองข้างหักไปแล้ว แขนทั้งสองข้างยังถูกเจ้าหน้าที่สองคนกดไว้จนขยับไม่ได้ ทำได้เพียงส่งเสียงครางอู้อี้ไม่เป็นภาษา
จ้าวหลงกดเขาลงบนม้านั่งยาว แล้วปรับท่าให้แผ่นหลังเผยออกมาอย่างเต็มที่
จากนั้นเขายกไม้หวายขึ้น สูดหายใจลึก เอวออกแรงส่งให้แขนเหวี่ยงไม้หวายวาดเป็นวงโค้งกลางอากาศ—
“ผัวะ—!”
เสียงกระแทกทึบดังสนั่น
ไม้หวายฟาดลงบนแผ่นหลังของซีเหมินชิ่งอย่างแรง
ร่างซีเหมินชิ่งงอโค้งขึ้นทันควัน ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ทั้งร่างสั่นกระตุกอย่างรุนแรง
ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า ปากถูกอุดด้วยผ้าจึงทำได้เพียงส่งเสียงคราง “อื้อ—อื้อ—อื้อ—” เสียงนั้นแหลมบาดหูทั้งยังถูกกดกลั้นไว้
ไม้แรกฟาดลงไป แผ่นหลังของซีเหมินชิ่งก็ปรากฏรอยไม้สีม่วงแดง เนื้อหนังบวมพองขึ้นอย่างรวดเร็ว
จ้าวหลงไม่หยุดมือ ยกไม้หวายขึ้นอีกครั้ง
หลังจากฟาดติดต่อกันห้าไม้ ร่างซีเหมินชิ่งก็ไม่ดิ้นรนอีกต่อไป
ศีรษะของเขาเอียงไปข้างหนึ่ง ลูกตากลอกขึ้นบน ร่างทั้งร่างหมดสติไปโดยสิ้นเชิง
แต่จ้าวหลงยังไม่หยุดมือ
ตามคำพิพากษา เขาต้องถูกโบยแผ่นหลังสามสิบไม้ ขาดไปแม้แต่ไม้เดียวก็ไม่ได้
เขาเหวี่ยงไม้หวายต่อ ฟาดลงไปทีละไม้ไม่ขาดสาย
“ผัวะ—ผัวะ—ผัวะ—ผัวะ—”