“เธอมีเจตจำนงที่เทียบเท่าได้กับโลกใบนี้ สำหรับโลกใบนี้แล้ว... เธอ คือบุคคลจากภายนอก”
อานาสตาเซียกระซิบข้างหูของมั่วหลี่ ค่อย ๆ พูดความจริงที่ทำให้จิตใจของมั่วหลี่แทบสั่นคลอนออกมา
ตอนนี้มั่วหลี่ไม่มีความคิดจะไปสนใจท่าทางสุดคลุมเครือนี้เลยด้วยซ้ำ ในชั่ววินาทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา คลื่นยักษ์ก็ซัดเข้าหัวใจของเขา
“อื้ม สีหน้าของเธอตอนนี้ ตรงกับที่เขียนไว้ในหนังสือเป๊ะเลยล่ะ”
น้ำเสียงของอานาสตาเซียผ่อนคลายมาก ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยว่ามั่วหลี่จะตกใจตายเพราะเธอหรือเปล่า
มั่วหลี่ยกมือขึ้นกุมหน้า สภาพจิตใจพัวพันสุดขั้ว เขาไม่แม้แต่จะถามด้วยซ้ำว่าเธอรู้ได้ยังไง ถามไปก็ไม่ดีต่อหัวใจเปล่า ๆ
“ดังนั้น เธอจะจัดการฉันยังไง จะฆ่าตอนนี้ หรือจะฆ่าตอนนี้”
มั่วหลี่เริ่มปลงแล้ว
“ตอนนี้ยังไม่ฆ่า ฉันหวังว่าเธอจะอยู่ข้างฉัน ฉันรู้ว่านี่มันเป็นการรบกวนจิตใจเธอ”
มั่วหลี่มองอีกฝ่ายที่ทำหน้าจริงจังแบบนั้น ความอยากเม้าท์ในใจแทบจะกดไว้ไม่อยู่แล้ว
“เธอก็รู้ว่าเป็นการรบกวน แล้วยังจะพูดอีก นี่มันต่างอะไรกับการบังคับล่ะ”
มั่วหลี่อ้าปาก จะแก้ตัวสองสามประโยค เขายังไม่อยากตายตั้งแต่อายุยังน้อย
“อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิ” เธอยกมือขึ้น ก่อนจะเริ่มเพิ่มข้อเสนอให้อีก
“ลองคิดอีกทีสิ ถ้าอยู่ข้างฉัน เธอไม่จำเป็นต้องเข้าใจในอุดมคติของฉัน แค่ยื่นพลังช่วยเหลือในเวลาที่เหมาะสม แค่นั้นเอง”
ไม่กี่นาทีต่อมา มั่วหลี่ไม่มีโอกาสได้พูดอะไรเลย ทุกครั้งที่เขาจะเอ่ยอะไรสักอย่าง
ราชินีแห่งน้ำแข็งอีกฝ่ายก็จะพูดเงื่อนไขออกมาอีกตลอด สุดท้ายมั่วหลี่ก็เงียบไปเลย
สรุปง่าย ๆ ก็คือ ให้เขาไปนั่งเป็นตำแหน่งว่าง ๆ ไม่ต้องไปขัดขวางแผนการของเธอ แถมช่วยเหลือเป็นครั้งคราวด้วย
ผ่านการพูดคุยกันอีกไม่กี่นาที มั่วหลี่ก็ตอบตกลงทำตามสัญญานี้
“สัญญาได้ถูกผนึกแล้ว ผู้ที่ผิดสัญญาจะต้องรับโทษแห่งการผิดสัญญา” อานาสตาเซียเอ่ย
มั่วหลี่มองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ “นี่มันคำพูดของเธอเรอะ พูดจริงดิ”
“ผิดตรงไหน? ตอนที่ฉันทำสัญญากับเทพเจ้าแห่งหิน เขาก็พูดแบบนี้แหละ”
เอาล่ะ สรุปแล้ว มั่วหลี่กำลังจะได้เป็นหนึ่งในผู้บริหาร
“ฉันจะเริ่มงานเมื่อไหร่”
“อีกหนึ่งปีข้างหน้า”
อานาสตาเซียเตรียมจะลาแล้ว เธออยู่นี่นานพอแล้ว เธอลุกขึ้นมองมั่วหลี่ สื่อเป็นนัยว่ามีอะไรจะถามก็รีบถาม
“ทำไมต้องเป็นหนึ่งปีข้างหน้า”
มั่วหลี่ยืนขึ้นมาด้วย
“ฉันจะฝึกเธอเองหนึ่งปี ให้เธอมีพลังป้องกันตัวได้บ้าง หลังจากนั้นแผนก็จะเริ่มขึ้นได้”
มั่วหลี่พยักหน้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ส่งเธอกลับไป
ก่อนจาก อานาสตาเซียยื่นการ์ดใบหนึ่งให้มั่วหลี่ บนนั้นเขียนที่อยู่ไว้
กำชับว่าทุกบ่ายต้องมาที่นี่ นั่นจะเป็นช่วงเวลาฝึกของเขา จากนั้นเธอก็จากไป
มั่วหลี่มองการ์ดในมือด้วยสายตาซับซ้อน ตำแหน่งนั้นห่างจากร้านเล็ก ๆ ของเขาพอสมควร
ถ้าต้องไปทุกวันล่ะก็ เวลาเปิดร้านก็ต้องสั้นลงอีก
รำลึกความหลัง ตอนที่เรียนจบมหาวิทยาลัยที่เมืองตง เขาใช้เงินเก็บทั้งหมด เปิดร้านกาแฟนี้ขึ้นมา
แล้วทำไมถึงมีอุปกรณ์ทำค็อกเทลด้วยล่ะ?
ก็เพราะคนเมืองตงเมื่อเทียบกับกาแฟแล้ว ชอบเหล้ากันมากกว่า ดังนั้นมั่วหลี่ก็ได้แต่ปรับตัวตามตลาด
“เห้อ~เพื่อความฝัน ฉันทุ่มสุดตัวเลยนะ!”
มั่วหลี่ให้กำลังใจตัวเอง ปิดร้านแล้วก็กลับขึ้นไปพักบนชั้นสอง
นึกถึงคำพูดสุดสะเทือนวงการของราชินีแล้ว เขายังรู้สึกเสียวสันหลังอยู่
ตัวเองเป็นวิญญาณข้ามภพชัด ๆ ทำไมเธอยังมองออกอีก
หรือว่าเพราะตอนที่เพิ่งมาถึง อยากรู้ว่าเทพเจ้าแห่งน้ำแข็งหน้าตาเป็นยังไง เลยไปเที่ยวแถวรูปปั้นเทพเจ้าบ่อยเกินไป?
ถึงจะยังมีคำถามอีกมากมาย เอาล่ะ นอนก่อนดีกว่า
เช้าวันรุ่งขึ้น มั่วหลี่ตื่นขึ้นมาทำธุระส่วนตัวตามปกติ แล้วก็จะลงไปเปิดร้าน
แต่พอยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ก็เพิ่งนึกได้ เงินทุนของอานาสตาเซียยังไม่โอนมา ตอนนี้ยังไม่ต้องเปิดร้าน
และเมื่อคืนก็ได้ตกลงกันไว้แล้ว ช่วงนี้ที่ไม่ต้องเปิดร้านก็ต้องไปหาเธอทุกวัน
ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มั่วหลี่ชะตากำลังตก เก็บอุปกรณ์ให้พร้อม หยิบดาบเงินที่เปิดได้จากกล่องสมบัติข้างทาง แล้วก็ออกจากบ้านไปตรง ๆ
มั่วหลี่ที่ห่อตัวเหมือนเพนกวินนั่งรถไฟไปยังที่อยู่ที่เธอให้ไว้
ที่อยู่ที่อานาสตาเซียให้เป็นบ้านพักตากอากาศหลังหนึ่ง มีลานบ้านกว้าง ๆ
“ในบรรดาเทพเจ้าทั้งเจ็ด ในที่สุดก็มีคนมีเงินจริง ๆ สักคน” รำพึงพลาง มั่วหลี่ก็ผลักประตูใหญ่ที่ไม่ได้ล็อกเข้าไปตรง ๆ
พอเข้าไปในลานบ้าน ประตูบ้านก็เปิดอัตโนมัติ ระหว่างทางไร้อุปสรรค
“ยังต้องเตรียมตัวอีกไหม? ถ้าพร้อมแล้ว เรามาเริ่มกันอย่างไวเลยดีกว่า”
อานาสตาเซียเปลี่ยนชุดใหม่ ดูเข้ารูปมาก ผมยาวสีขาวฟ้าก็เกล้าขึ้น ดูมีอำนาจมากขึ้นอีกหลายส่วน
“งั้นเริ่มเลยดีกว่า”
มั่วหลี่ตามเธอไปที่สนามหลังบ้าน ที่นี่มีพื้นที่ว่างกว้างใหญ่ กำแพงสูง ๆ กันสายตาจากภายนอก เป็นสถานที่ฝึกซ้อมที่ดี
“มาเลย” อานาสตาเซียคว้าอากาศ น้ำแข็งสีฟ้าอ่อนก่อตัวเป็นหอกยาว
มั่วหลี่ไม่พูดพล่ามมากขึ้น มือทั้งสองกางออก พุ่งเข้าไปทันที
จากนั้นก็กระโดดถีบอากาศ ดาบเงินแปรสภาพเป็นดาบเพลิงขนาดยักษ์ในพริบตา ฟาดลงมาจากด้านบน
อานาสตาเซียไม่หลบไม่เลี่ยง โล่โปร่งแสงก่อตัวรอบตัว ดาบเพลิงฟาดลงมาก็ดีดกลับทันที
จากนั้นนางก็รำหอก การโจมตีทำเอาสายตามั่วหลี่พร่าไปหมด
เขาถอยสองสามก้าวก่อนจะพุ่งเข้าไปอีกครั้ง ตอนนี้ผ้าพันแผลสีแดงที่พันอยู่ที่ข้อมือก็กระจายออกทันที
ธาตุไฟเกาะติดบนผ้าพันแผล ยืดยาวเชื่อมต่อกัน แล้วก็พันหอกน้ำแข็งของเทพีน้ำแข็งไว้ตรง ๆ
จากนั้นมั่วหลี่ก็ฟันดาบหนึ่งทีกวาดโล่ให้ราบ ราชินีน้ำแข็งก็ถอยสองก้าวตามไป
นางกำหอกน้ำแข็งแน่น พละกำลังส่งผ่านเบา ๆ ผ้าพันแผลที่พันอยู่ก็แตกเป็นน้ำแข็ง
มั่วหลี่รู้ดีถึงช่องว่างระหว่างตนกับเทพเจ้า ดังนั้นเขาพยายามไม่ให้อีกฝ่ายลงมือจริงให้มากที่สุด ถึงจะมีโอกาสชนะสักนิด
เอาล่ะ ต่อจากนี้เขาจะปลดฝักดาบสวรรค์เพลิงแล้ว!
ล้อเล่นนะ เขาไม่เป็นหรอก
มั่วหลี่ตวาดเสียงต่ำ ดวงตาของธาตุไฟที่เอวเรืองแสงจ้า เหนือศีรษะของอานาสตาเซียมีดาบธาตุจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นทันที
“ไป!” มั่วหลี่ออกคำสั่ง ดาบเพลิงที่หนาแน่นนั้นพุ่งตรงแทงไปที่นาง
สีหน้าอานาสตาเซียเรียบเฉย ตั้งแต่ต้นจนจบ นางไม่เคยเอาการโจมตีของมั่วหลี่เข้าตาเลยสักครั้ง
นางแค่ขยายการปลดปล่อยธาตุน้ำแข็งให้ใหญ่ขึ้น แล้วก็รำหอกต่อ หลับตา อาศัยการได้ยินล้วน ๆ เพื่อรับมือการโจมตี
เกล็ดหิมะหมุนวนรอบตัวนาง นางเต้นรำอยู่ท่ามกลางนั้น ท่าทางการโจมตีของมั่วหลี่ ดูเหมือนกลายเป็นฉากประกอบการเต้นของนางไปซะได้
เอาล่ะ มั่วหลี่เริ่มใจไม่ดีแล้ว
แต่ลูกธนูขึ้นสายแล้ว ยังไงก็ต้องยิง!
มั่วหลี่ปักดาบเงินลงกับพื้น วินาทีถัดมาหญ้าที่ราบเรียบก็แตกแยก กระแสไฟพุ่งทะยานขึ้นฟ้า กลืนร่างนางเข้าไปทั้งตัว
“ท่าโจมตีที่เยี่ยมมาก แต่ก็จบแค่นี้แหละ”
เสียงเย็นชาทำเอามั่วหลี่อึ้งไปชั่วขณะ วินาทีถัดมากระแสไฟก็หายไป สนามหญ้าทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็ง
ด้วยแรงสะท้อนกลับ ดาบของมั่วหลี่ถูกดีดกระเด็น ปลายหอกของอานาสตาเซียก็ชี้ตรงเข้ามาแล้ว
สมองมั่วหลี่ว่างเปล่า อาวุธถูกปัดกระเด็น ความปลอดภัยของร่างกายถูกคุกคาม ร่างกายของเขาตอบสนองโดยไม่รู้ตัว
นั่นคือท่าไม้ตายที่เขาคิดไว้ตั้งนานแล้ว แต่ไม่กล้าใช้สักที
วินาทีนี้ ถึงเวลาใช้ระเบิดอุลตร้าแมนแล้ว!
ตัวมั่วหลี่ลุกเป็นไฟทั้งร่าง! จากนั้นเขาก็เอี้ยวหัวหลบปลายหอก พุ่งเข้าไปแล้วกอดนางตรง ๆ