ฟู่เซี่ยวอันส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “ไม่มีค่ะ หลังจากพ่อแม่ประสบอุบัติเหตุ พี่ชายก็ต้องเข้ามารับช่วงดูแลธุรกิจของตระกูล งานยุ่งมาก ตลอดหลายปีมานี้ฉันไม่เคยเห็นเขาคบหากับผู้หญิงคนอื่นเลย แต่...”
จิ่นเฉาเฉาเลิกคิ้ว “แต่...อะไรเหรอ?”
“ตอนเรียนมหาวิทยาลัย พี่ชายฉันเหมือนจะเคยชอบผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ผู้หญิงคนนั้นไปเรียนต่อต่างประเทศ เรื่องก็เลยเงียบหายไป” ฟู่เซี่ยวอันเดิมทีไม่อยากเล่าเรื่องนี้ให้จิ่นเฉาเฉาฟัง
แต่จิ่นเฉาเฉาคือว่าที่พี่สะใภ้ที่เธอถูกใจ เรื่องบางเรื่องจึงไม่ควรปิดบัง
จิ่นเฉาเฉาพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ผู้หญิงที่ชอบตอนเรียนมหาวิทยาลัย แถมยังไปเรียนต่อต่างประเทศอีก
รักที่ไม่สมหวัง เป็นรักแรกที่ยังฝังใจอย่างนั้นหรือ?
*
ช่วงบ่ายโมงกว่า จางจื่อเยียนพามารดามาเยี่ยม
ท่านปู่ฟู่กับฟู่ถิงยวนไม่อยู่
ฟู่เซี่ยวอันต้อนรับพวกเธอด้วยตัวเอง กิริยามารยาทงดงามสมกับเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่
“คุณน้าคะ เชิญนั่งค่ะ!” เธอให้แม่บ้านยกชามาเสิร์ฟ ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาอีกฝั่ง
จางจื่อเยียนมีสีหน้าเขินอาย นั่งอยู่ข้างฟู่เซี่ยวอันอย่างเรียบร้อย ไม่ได้แสดงท่าทีอวดดีและเอาแต่ใจเหมือนเมื่อวาน
“คุณน้าคะ นี่ว่าที่พี่สะใภ้ของหนูค่ะ เรื่องเมื่อคืนเป็นเพราะพี่สะใภ้ช่วยไว้ทั้งหมด เธอบอกหนูว่าตอนกลางคืนจื่อเยียนจะเจอเคราะห์ร้าย”
มารดาของจางจื่อเยียนสวมชุดกระโปรงสีแดงเข้ม ดูสง่างามและภูมิฐาน
เธอมองไปทางจิ่นเฉาเฉา
แม้เครื่องแต่งกายของสาวน้อยจะไม่หรูหรา แต่บุคลิกที่ดูบริสุทธิ์เหนือสามัญกับใบหน้างดงามล่มเมืองก็ทำให้ผู้พบเห็นต้องตะลึง
เธอให้ความรู้สึกสง่างามสูงส่งของผู้บำเพ็ญเพียร
หญิงวัยกลางคนยิ้มพลางลุกขึ้นยืน เอ่ยอย่างสุภาพยิ่ง “คุณหนูจิ่น ขอบคุณคุณมากจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ลูกสาวโง่ ๆ ของฉันคงกลายเป็นเหยื่อไปแล้วก็ไม่รู้”