ฟู่ถิงยวนผลักประตูห้องใต้หลังคาแล้วเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล
ทันทีที่เข้ามา เขาก็เห็นจิ่นเฉาเฉานั่งอยู่บนโซฟา
เธอกำลังเอนกายพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์ แขนขาเหยียดออกอย่างผ่อนคลาย สวมชุดนอนผ้าไหมสีขาวมุก เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนยาวสวย
พอเงยหน้าขึ้น เขาก็พบว่าภาพวาดที่แขวนอยู่ในห้องใต้หลังคายังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์
เขารู้อยู่แล้วว่าตัวเองถูกหลอก
เวลานั้นจิ่นเฉาเฉาก็เห็นฟู่ถิงยวนเช่นกัน จึงรีบลุกพรวดจากโซฟา
เธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างพังไม่เป็นท่า
แค่รู้สึกง่วง เลยอยากนอนพักสักหน่อย
ทำไมถึงต้องมาเจอฟู่ถิงยวนเจ้าก้อนน้ำแข็งด้วยนะ
ดวงตาดำสนิทของฟู่ถิงยวนเย็นชา ก่อนจะกวาดตามองจิ่นเฉาเฉาด้วยแววขบขัน “คุณนี่ร้อนใจอยากแต่งงานกับผมขนาดนั้นเลยหรือ?”
ให้ฟู่เซี่ยวอันหลอกเขามาที่ห้องใต้หลังคา แล้วคิดจะยั่วยวนเขาหรือไง?
ไม่ดูเสียบ้างว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้แบบนั้นหรือเปล่า
พอได้ยินน้ำเสียงวางท่าของเขา จิ่นเฉาเฉาก็เริ่มเดือด
“ฉันร้อนใจอยากแต่งงานกับคุณงั้นเหรอ? ฟู่ถิงยวน ตอนนั้นคุณย่าช่วยชีวิตคุณไว้ เราถึงได้ถูกกำหนดให้แต่งงานกัน ถ้าไม่ใช่เพราะชะตาลิขิต ใครจะอยากได้คุณกัน”
พูดจบ จิ่นเฉาเฉาก็ยังไม่หายขุ่นเคือง จึงเสริมขึ้นอีกประโยค
“ฉันไม่คิดเลยว่าคนตระกูลฟู่จะผิดคำพูดกันขนาดนี้ ถ้าคุณย่าไม่ช่วยชีวิตคุณไว้ คุณจะเติบโตมาจนถึงวันนี้ได้เหรอ?”
คิ้วกระบี่ของฟู่ถิงยวนขมวดเข้าหากัน
ตั้งแต่โตมา เขาไม่เคยได้ยินใครพูดว่าเขาผิดคำพูดมาก่อน
“ได้ ๆ จิ่นเฉาเฉา ก็แค่แต่งงานไม่ใช่หรือไง? ผมแต่งกับคุณก็ได้ ต่อไปช่วยเลิกใช้วิธีเด็ก ๆ แบบนี้เสียที ผมไม่สนใจผู้หญิงแบบคุณ”