จิ่นเฉาเฉาพยักหน้า ก่อนยิ้มสดใส “800 หยวน อย่าลืมหยอดลงกล่องรับบริจาคบุญกุศลข้าง ๆ ด้วยนะ”
ซ่งจื่อเทาทำตามอย่างว่าง่าย หย่อนเงินลงไป จากนั้นก็โค้งคำนับอย่างสุภาพอีกครั้ง ก่อนเดินจากไปด้วยความมั่นใจ
ระหว่างข้ามถนน เขาครุ่นคิด
ในเมื่อจะทำความดี ก็เริ่มจากช่วยคุณยายข้ามถนนได้
เพิ่งคิดเช่นนั้น จู่ ๆ ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นกลางถนน
เขาเดินเข้าไปดู พบชายชราคนหนึ่งอายุเกิน 90 ปีล้มอยู่บนพื้น
ผู้คนที่เดินผ่านต่างมองมาด้วยสายตาสงสัย ก่อนจะรีบเดินจากไปอย่างเย็นชา
เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ชั่วขณะหนึ่งทำอะไรไม่ถูก เพราะรู้ดีว่ามีกรณีที่คนช่วยพยุงผู้สูงอายุแล้วกลับถูกเรียกค่าเสียหายอยู่ไม่น้อย
แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของจิ่นเฉาเฉา ในเมื่อเขาตัดสินใจจะทำแล้ว ก็ไม่ควรคิดมาก
เขารีบเข้าไปอุ้มชายชราขึ้น พาไปยังริมถนนที่ปลอดภัย แล้วโทรเรียกรถพยาบาล
จิ่นเฉานั่งอยู่บนเก้าอี้ พลางเล่นลูกแก้วเสวียนกวงในมือ
แสงไฟส่องกระทบ ลูกแก้วสะท้อนสีสันเจิดจ้า งดงามยิ่งกว่าขนกานับไม่ถ้วน
ขณะนั้นเสียงกระดิ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ไป๋เย่ซีที่ออกไปข้างนอกนานแล้ว พอกลับถึงร้านก็กลายร่างเป็นจิ้งจอก
เขากระโดดขึ้นไปบนโต๊ะของจิ่นเฉาเฉา แล้วยื่นอุ้งเท้าให้ดู “ฉันวิ่งไปทั่วประเทศแล้วยังหารอยแยกของกาลเวลาไม่เจอ ไม่สนแล้ว อุ้งเท้าฉันพังหมดแล้ว”
จิ่นเฉาเฉายกอุ้งเท้าเขาขึ้นมาดูอย่างละเอียด ขนสวย ๆ ถูกเสียดสีจนหลุด แถมอุ้งเท้ายังด้านเป็นตาปลา