จิ่นเฉาเฉาแปลกใจมาก “คุณเตรียมของขวัญให้ฉันเหรอ?”
จู่ ๆ เขาก็เอาอกเอาใจเธอ หรือว่ามีเรื่องอยากขอร้องเธอกันนะ?
ฟู่ถิงยวนเชิดคางขึ้น แววตาเย็นชาฉายความเอาแต่ใจอย่างเต็มเปี่ยม “ก็แค่ของขวัญชิ้นเล็ก ๆ หวังว่าคุณจะชอบ”
พูดจบ เขาก็ก้าวฉับ ๆ จากไป
จิ่นเฉาเฉาหันกลับไปมองแผ่นหลังที่กำลังห่างออกไป พลางเกาศีรษะอย่างงุนงง
เมื่อกลับถึงห้อง
เธอก็เห็นกล่องของขวัญใบประณีตวางอยู่บนโต๊ะ
บนกล่องผูกโบสีสันสดใส น่ารักมาก
จิ่นเฉาเฉายื่นมือเปิดกล่องของขวัญ ข้างในมีเอกสารบางอย่างกับกุญแจรถเฟอร์รารีหนึ่งดอก
เธอหยิบกุญแจรถออกมาวางบนโต๊ะ แล้วค้นหาในกล่องอยู่นาน
ดูเหมือนจะไม่มีของอย่างอื่นแล้ว
คุณย่าลอยออกมาจากภาพวาด ยิ้มตาหยีแล้วเอ่ยว่า “เฉาเฉา คุณฟู่ให้ของขวัญด้วยล่ะ เป็นรถเลยนะ ไม่ชอบเหรอ?”
จิ่นเฉาเฉารู้สึกเหนื่อย จึงเดินไปนั่งบนโซฟา หยิบมันฝรั่งทอดจากตู้ขนมของคุณย่ามากินตามสบาย “ชอบค่ะ แต่ฉันขับรถไม่เป็นนี่นา”
“งั้นก็เรียนสิ หนูฉลาดขนาดนี้ เรียนแป๊บเดียวก็เป็นแล้ว”
จิ่นเฉาเฉานอนเอกเขนกบนโซฟา กินมันฝรั่งทอดไปพลางคิดอยู่นาน สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรายชื่อของฟู่ถิงยวน
เธอส่งข้อความไปหาเขา
【ขอบคุณนะคะคุณฟู่ ของขวัญทำให้ฉันประหลาดใจมาก ฉันชอบค่ะ】
ฟู่ถิงยวนยิ้มมุมปากอย่างยินดี แล้วรีบตอบกลับ
【ชอบก็ดีแล้ว!】
วางโทรศัพท์ลง
คุณย่าเห็นเธอไม่ได้ดูมีความสุขนัก จึงสงสัยมาก “เป็นอะไรไป ย่าดูออกว่าหนูกลุ้มใจมาก เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นอีกแล้วเหรอ?”
ด้วยความสามารถของจิ่นเฉาเฉา ตอนนี้บนโลกนี้แทบไม่มีเรื่องไหนทำให้เธอลำบากใจได้แล้ว