จิ่นเฉาเฉาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “คุณจาง รังสีทำลายรากฐานของร่างกาย แม้โสมจะมีสรรพคุณช่วยให้คนตายฟื้นคืนชีพได้ แต่ก็ไม่ใช่ยาเซียนนะคะ!”
ช่วงนี้จางอี้ฮวากำลังกลุ้มใจกับเรื่องนี้อยู่พอดี
เมื่อได้ยินคำพูดของจิ่นเฉาเฉา เขาก็คล้ายจะรู้ตัวว่าคิดอะไรไม่รอบคอบ
“แต่พวกเขา...”
พอพูดถึงตรงนี้ ดวงตาของเขาก็แดงก่ำ
สมัยเด็กพวกเขาเป็นเด็กอัจฉริยะ โตขึ้นก็กลายเป็นเสาหลักของชาติที่ใคร ๆ ต่างอิจฉา พวกเขาน่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างงดงาม ทว่ากลับทุ่มเททั้งเวลาและแรงกายแรงใจเพื่อประเทศชาติ ตอนนี้แม้แต่ชีวิตก็ยังตกอยู่ในอันตราย
จิ่นเฉาเฉาถอนหายใจ “โสมที่ฉันมีอยู่ไม่มาก ต่อให้ช่วยยืดชีวิตพวกเขา ก็ยืดได้อีกไม่นานค่ะ”
จางอี้ฮวาทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง “ผมขาดสติไปเอง คุณหนูจิ่น โปรดยกโทษให้ผมด้วย”
จิ่นเฉาเฉามองออกว่าเขาเสียดายแทนคนเหล่านั้นจากใจจริง
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว
สำนักเสวียนมีวิชาชุบชีวิตคนตาย แต่มีคนอยู่สามประเภทที่ช่วยไม่ได้
คนชั่วช้าสามานย์ช่วยไม่ได้
คนที่ยมราชต้องการตัวช่วยไม่ได้
คนที่ไร้บุญวาสนาคุ้มครองช่วยไม่ได้
คนธรรมดาที่เข้าข่ายทั้งสามข้อมีน้อยยิ่งกว่าเห็ดหลินจือพันปีเสียอีก
เธอมองจางอี้ฮวา “ฉันพอมีความรู้เรื่องการแพทย์ คุณพาฉันไปดูพวกเขาได้นะคะ”
จางอี้ฮวาคิดว่าตัวเองหูฝาด “คุณรู้วิชาแพทย์ด้วยหรือครับ?”
จิ่นเฉาเฉาพยักหน้า “สำนักเสวียนของเรามีวิธีช่วยชีวิตคนเป็นของตัวเอง วิชาแพทย์ก็เป็นส่วนหนึ่งของการบำเพ็ญเพียร ส่วนคนที่คุณพูดถึงจะช่วยได้หรือไม่ ต้องดูการจัดสรรของโชคชะตาค่ะ”