จางอี้ฮวาเชื่อจิ่นเฉาเฉา
ในเมื่อนางช่วยเลิ่งอวี่ได้ ทั้งยังพูดเองกับปากว่าหลิวจี้เต๋อยังมีทางรอด เช่นนั้นก็ต้องมีทางรอดจริง ๆ
จิ่นเฉาเฉาออกจากห้องผู้ป่วยนี้ แล้วไปตรวจดูห้องอื่น ๆ
จางอี้ฮวาสั่งให้คนไปตั้งเต็นท์ชั่วคราวบนเขาด้านหลังโรงพยาบาล
เมื่อเขาออกคำสั่ง ก็มีคนรีบไปจัดการทันที
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพร้อมบรรดาแพทย์ต่างพากันแสดงความไม่พอใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของจางอี้ฮวา
สองชั่วโมงต่อมา ร่างของหลิวจี้เต๋อก็ถูกย้ายไปยังเต็นท์ชั่วคราวแห่งหนึ่งบนเขา
ตอนนี้อาการของเขายิ่งทรุดหนัก ผิวหนังดำคล้ำไปหมด ไม่เพียงอวัยวะภายในเสียหาย แม้แต่เลือดก็ไม่ไหลเวียนแล้ว
จิ่นเฉาเฉากับจางอี้ฮวาเดินเข้าไปในเต็นท์
เมื่อเห็นสภาพของคนตรงหน้า จางอี้ฮวาก็เริ่มหวั่นไหว เขาถามว่า “คุณหนูจิ่น ยังช่วยเขาได้จริง ๆ เหรอครับ?”
จิ่นเฉาเฉาหันกลับมาสบตาจางอี้ฮวา “คนที่ฉันจะช่วย ยมราชก็เอาตัวไปไม่ได้ ส่วนคนที่ฉันไม่ช่วย ต่อให้ใครมาขอร้องก็ไม่มีประโยชน์!”
จางอี้ฮวาสะท้านใจ คำพูดช่างโอหังเสียจริง
เขารีบตั้งสติ “คุณหมายความว่า ในบรรดาคนเหล่านี้ มีบางคนที่คุณจะไม่ช่วยงั้นเหรอ?”
จิ่นเฉาเฉาตอบตรง ๆ “มีทั้งหมดหกคน ฉันช่วยแค่สองคน คุณหลิวเป็นหนึ่งในนั้น อีกคนคือคุณเฉิง ส่วนอีกสี่คน ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้”
ช่วยอะไรไม่ได้งั้นเหรอ?
ช่วยไม่ได้จริง ๆ หรือ?
จางอี้ฮวาย่อมหวังให้ทุกคนรอดชีวิต
แต่ในเมื่อนางพูดเช่นนี้ เขาก็ควรเคารพการตัดสินใจของนาง