ฟู่ถิงยวนอุ้มจิ่นเฉาเฉาขึ้นรถ ก่อนเอ่ยกับคนขับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “กลับบ้าน!”
เมื่อคืนเขารออยู่นาน แต่ก็ไม่เห็นเธอกลับบ้าน
เขาไปหาที่ร้าน แต่ไป๋เย่ซีกลับบอกเขาว่า
จิ่นเฉาเฉาตามจางอี้ฮวาไปเพื่อช่วยคน
เขาคิดว่าเธอคงกลับบ้านดึกหน่อย แต่แล้วทั้งคืนก็ผ่านไป เธอไม่เพียงไม่กลับมา แถมยังไม่มีข่าวคราวแม้แต่น้อย
ตอนเช้าเขาอารมณ์ไม่ดีเป็นพิเศษ จนเที่ยงแล้วก็ยังไม่ได้ข่าวจากเธอ
โทรศัพท์ของจางอี้ฮวาปิดเครื่อง
เขาสืบถามจากหลายทาง ในที่สุดก็รู้ตำแหน่งของจางอี้ฮวา
ระหว่างทางที่รีบมาที่นี่ พอรู้ว่าเธอกำลังช่วยผู้ป่วยจากการได้รับรังสี เขาก็เป็นห่วงมาตลอด
ตอนนี้ได้อุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน หัวใจที่ค้างเติ่งอยู่ในอกก็สงบลงเสียที
รถออกตัว เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
เฉินหลี่ขับรถอย่างระมัดระวัง
แสงไฟสีเหลืองนวลในรถทาบลงบนแก้มงดงามไร้ที่ติของจิ่นเฉาเฉา ทำให้ใบหน้าที่เดิมก็ดูบอบบางอยู่แล้ว ยิ่งซีดเซียวราวกับคนป่วย
ฟู่ถิงยวนมองหญิงสาวในอ้อมแขน หัวใจราวกับถูกเชือกรัดแน่น
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ทุกอิริยาบถและรอยยิ้มของเธอ แม้แต่ยามหันกลับมามอง ล้วนทำให้เขาเฝ้าคิดถึงและเป็นห่วงจนใจแทบขาด
เขาไม่รู้ว่านี่เรียกว่าความรักหรือเปล่า
รู้เพียงว่าในชีวิตของเขา มีผู้หญิงคนหนึ่งก้าวเข้ามา และกวาดเอาความประหลาดใจรวมถึงเรื่องไม่คาดฝันทั้งหมดในชีวิตไปครอบครอง
*
ตระกูลฟู่
ฟู่ถิงยวนอุ้มจิ่นเฉาเฉาขึ้นชั้นบน วางเธอลงบนเตียง แล้วห่มผ้าให้เรียบร้อย
ถึงอย่างนั้นจิ่นเฉาเฉาก็ยังไม่ตื่น