เจียงหลีวิ่งหายไปแล้ว
จิ่นเฉาเฉาไม่ได้รีบตามไปทันที
เธอรู้ชื่อและหน้าตาของเขา หากต้องการสืบประวัติของเขาก็ไม่ใช่เรื่องยาก
เวลานี้กิจกรรมในหอประชุมกำลังจะเริ่ม เธอจำเป็นต้องไปที่นั่นก่อน
จิ่นเฉาเฉาเพิ่งก้าวเข้าไปในหอประชุม ก็เห็นฟู่ถิงยวนยืนอยู่ตรงประตู
“เฉาเฉา ทางนี้!” เขายืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน พลางโบกมือเรียกเธอ
จิ่นเฉาเฉายิ้มมุมปาก ก่อนเดินเข้าไปหาและปล่อยให้เขาจูงมือพาไปยังแถวหน้าสุดของหอประชุม
อาจารย์ใหญ่เป็นชายชราผมและหนวดขาวโพลน ฟู่ถิงยวนพาจิ่นเฉาเฉาเข้าไปทักทาย
“นี่คืออาจารย์ใหญ่ไป๋ครับ!”
จิ่นเฉาเฉายื่นมือออกไปอย่างยินดี “สวัสดีค่ะ อาจารย์ใหญ่!”
อาจารย์ใหญ่ไป๋พินิจหญิงสาวตรงหน้าอย่างละเอียดเป็นพิเศษ เพราะเธอคือฟู่ไท่ไท่
โรงเรียนแห่งนี้ได้รับเงินสนับสนุนจากตระกูลฟู่มาตั้งแต่หลายสิบปีก่อน ต่อมาโรงเรียนก็มีชื่อเสียงขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นหนึ่งในโรงเรียนชั้นนำของประเทศ
ดังนั้นทุกปีในงานฉลองครบรอบโรงเรียน เขาจึงเชิญคนจากตระกูลฟู่มาร่วมงานเสมอ
ก่อนหน้านี้คนที่มาทุกปีคือท่านปู่ฟู่
วันนี้ฟู่ถิงยวนพาภรรยามาด้วย ทำเอาเขาปลาบปลื้มจนแทบตั้งตัวไม่ทัน
ตอนแรกเขายังสงสัยอยู่เลยว่า หญิงสาวแบบไหนกันที่ทำให้คนตระกูลฟู่มองเธอแตกต่างจากคนอื่น
แต่พอได้เห็นจิ่นเฉาเฉาตัวจริง เขาก็ได้คำตอบในใจทันที
แค่เห็นคนเพียงแวบเดียวก็รู้แล้ว
เธอเป็นคนอย่างไร ย่อมมองออกได้อย่างชัดเจน
“ขอบคุณที่ฟู่ไท่ไท่ให้เกียรติมาร่วมงานในวันนี้ การแสดงกำลังจะเริ่มแล้ว เชิญนั่งก่อนครับ!” อาจารย์ใหญ่ไป๋เชื้อเชิญจิ่นเฉาเฉาให้นั่งอย่างสุภาพ