ภายในมหาวิทยาลัย นักศึกษาเดินสวนกันขวักไขว่ ผู้คนเบียดเสียดแน่นขนัด จิ่นเฉาเฉากำลูกแก้วเสวียนกวงในมือแน่น พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ เพื่อค้นหา
นี่มันชวนปวดหัวจริง ๆ
เธอเดินวนอยู่หน้าหอประชุมรอบหนึ่ง ก่อนจะพบว่าลูกแก้วเสวียนกวงไม่ส่องแสงอีกแล้ว
เธอจึงได้แต่ถือลูกแก้วเสวียนกวง เดินไปยังบริเวณรอบอาคารเรียน
เมื่อมาถึงด้านหลังอาคารเรียน ผู้คนก็เริ่มบางตาลง พอเธอเดินไปถึงทางเล็ก ๆ ที่แทบไม่มีคน ลูกแก้วเสวียนกวงก็ส่องแสงขึ้นอีกครั้ง
เธอยืนอยู่บนทางเปลี่ยว สัมผัสถึงสิ่งรอบตัว ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงวัยรุ่นชายหลายคนพูดจาเหลาะแหละดังมาจากไม่ไกล
“เจียงหลี ฉันสั่งให้ไปหาฟู่เซี่ยวอันที่หอประชุม แล้วพาตัวมาให้ฉัน แกจัดการเรื่องแค่นี้ยังไง?”
“ขี้ขลาดตาขาว เรื่องแค่นี้ยังทำไม่สำเร็จ แล้วจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม?”
“ดูสภาพแกสิ ยังสู้หมาไม่ได้เลย น่าขยะแขยงชะมัด”
จิ่นเฉาเฉาเดินตามเสียงไป ก็เห็นวัยรุ่นชายสามคนกำลังล้อมวัยรุ่นชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อยืดสีดำ แล้วรุมด่าทอเหยียดหยามเขา
วัยรุ่นชายที่เป็นหัวโจกสวมรองเท้ากีฬายี่ห้อดัง ข้อมือมีนาฬิกาโรเล็กซ์ราคาแพงลิบ เขาเป็นคนพูดเสียงดังที่สุด “ทำไมไม่พูดล่ะ เริ่มแกล้งเป็นใบ้อีกแล้วหรือ? อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะปล่อยแกไป คุกเข่าลง... แค่เรื่องเท่านี้ยังทำไม่สำเร็จ แกไม่มีสิทธิ์ยืนหรอก”
เจียงหลีก้มหน้า แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย
เขานิ่งไม่ไหวติง ไม่พูดอะไรสักคำ