รัตติกาลคืบคลุมเมือง
กลางเมืองมีชุมชนเก่าแห่งหนึ่งที่ยังไม่ได้ถูกรื้อถอน
ที่นี่มีอาคารหลังเล็กแปลกตาอยู่หลังหนึ่ง
หน้าประตูบ้านมีต้นอู๋ถงขนาดใหญ่ปลูกไว้ รั้วเหล็กเปิดให้มองเห็นสวนเล็ก ๆ ภายใน ซึ่งปลูกผักและผลไม้ไว้หลากหลายชนิด
แสงไฟอบอุ่นจากในบ้านส่องลอดออกมาในยามค่ำคืน
คุณยายชราผู้หนึ่งยื่นชามไข่นึ่งที่กินเหลือให้เจียงหลี “เด็กดี เอาไปให้แมวกินสิ!”
แมวที่คุณยายพูดถึงคือแมวจรจัดที่เดินเพ่นพ่านไปทั่วหมู่บ้าน คอยคุ้ยหาอาหารตามถังขยะ
เจียงหลีว่าง่ายมากเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้สูงอายุทั้งสอง
เขาถือชามไข่นึ่งที่เหลืออยู่ครึ่งชาม เปิดประตูรั้วเหล็ก แล้วเดินไปยังใต้ต้นแปะก๊วยเก่าแก่ที่อยู่ไม่ไกล
เพิ่งเดินไปถึง เขาก็เห็นแมวจรจัดหลายตัวซ่อนอยู่ในพุ่มหญ้าข้างทาง
เจียงหลีมักจะมาให้อาหารพวกมันอยู่บ่อย ๆ พอเห็นว่าเป็นเขา แมวทั้งหลายก็พากันเข้ามาหา บางตัวถึงกับเอาตัวถูขากางเกงของเขาอย่างออดอ้อน
เจียงหลีลูบหัวลูกแมว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสดใส
จากนั้นเขาจึงเทไข่ในชามลงบนพื้นซีเมนต์ แมวหลายตัวแย่งกันเข้ามากินอย่างตะกละตะกลาม
ตอนจิ่นเฉาเฉามาถึง ก็เห็นภาพนี้พอดี
แสงไฟถนนสลัวทอดเงาของเด็กหนุ่มให้ยาวออกไป เขาสวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบสีขาว มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างถือชาม ภาพด้านข้างของเขาดูเย็นชาและโดดเดี่ยว
จิ่นเฉาเฉาประหลาดใจไม่น้อย เด็กหนุ่มที่กำลังให้อาหารแม้จะอยู่ท่ามกลางความมืด แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ