ฟู่ถิงยวนยืนนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกได้เพียงกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ น้ำเสียงยิ่งทุ้มต่ำและแหบพร่า “ได้! พรุ่งนี้เย็นผมจะไปรับคุณ!”
จิ่นเฉาเฉาถึงค่อยหิ้วกระเป๋า ยิ้มแย้มเดินออกไป
หน้าประตูใหญ่ตระกูลฟู่
จางอี้ฮวามารับจิ่นเฉาเฉาด้วยตัวเอง
สีหน้าของเขาดูดีมาก กระปรี้กระเปร่า ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความยินดี
“คุณหนูจิ่น จะพักอีกสักหน่อยไหมครับ เมื่อคืนผมตกใจแทบแย่” แม้เขาจะเป็นห่วงคนไข้มาก แต่ก็เป็นห่วงสุขภาพของจิ่นเฉาเฉาเช่นกัน
จิ่นเฉาเฉาส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอกค่ะ รีบทำเรื่องนี้ให้เสร็จย่อมดีกว่าปล่อยไว้ทีหลัง”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะครับ!”
คนที่สองคือคุณเฉิง
จางอี้ฮวาเป็นคนฉลาด เขาจึงย้ายเต็นท์ไปตั้งที่อื่น
ครั้งนี้เขาก็ยังช่วยจิ่นเฉาเฉาเฝ้าอยู่ด้วยตัวเอง
กระบวนการรักษาดำเนินไปอย่างเชื่องช้ามาก
ใกล้จะเสร็จแล้ว จิ่นเฉาเฉาก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากป่าข้าง ๆ
เธอจึงเร่งมือ ก่อนเสียงนั้นจะเข้ามาใกล้ เธอก็สกัดสารกัมมันตรังสีออกมาจนหมด แล้วบรรจุลงในขวดปิดผนึก
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ชายที่นอนอยู่ในถังยาแห่งนั้นก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เฉิงเจี๋ยเห็นจิ่นเฉาเฉาแล้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะร้องเสียงหลง “ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย?”
เขาจำได้ว่าตัวเองได้รับรังสีจากสารนิวเคลียร์ นอนอยู่บนเตียงคนไข้ และหมอก็พยายามช่วยชีวิตเขาไม่หยุด ความเจ็บปวดทรมานจนเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ
เขารีบยกมือขึ้น แล้วพบว่าร่างกายสมบูรณ์ดีทุกอย่าง แม้แต่ผิวพรรณยังดูดีกว่าตอนมีชีวิตเสียอีก
“นี่ผมทะลุมิติมาเหรอ? หรือว่ากลับชาติมาเกิดใหม่? สาวน้อย เธอเป็นใคร?”