จิ่นเฉาเฉาพยักหน้า “ได้สิ กิจกรรมที่โรงเรียนของเธอจัดขึ้นเมื่อไรล่ะ?”
“เที่ยงวันมะรืนค่ะ พี่สะใภ้ไปตอนเช้าก็ได้แล้ว”
ฟู่ถิงยวนจ้องฟู่เซี่ยวอัน สีหน้าเย็นชา “เธอไม่ชวนฉันเหรอ?”
ฟู่เซี่ยวอันชะงักไปครู่หนึ่ง “ชวนพี่เหรอ? พี่คะ ทุกครั้งที่หนูชวน พี่ก็ไม่เคยไปเลยนี่คะ หรือว่าครั้งนี้พี่จะไปด้วย?”
ฟู่ถิงยวนหน้าดำคล้ำ กัดฟันพูดว่า “ก่อนหน้านี้เป็นความผิดของฉันเอง งานยุ่งเกินไปจนพลาดกิจกรรมที่โรงเรียนของเธอจัด พอเห็นว่าเธอใกล้จะเรียนจบแล้ว อย่างน้อยฉันก็ควรไปสักครั้ง”
ฟู่เซี่ยวอันกะพริบตาปริบ ๆ แล้วหันไปมองจิ่นเฉาเฉา “งั้นหนูชวนเขาไปด้วยดีไหมคะ?”
จิ่นเฉาเฉายิ้มพลางพยักหน้า “งั้นถึงวันนั้นก็ไปด้วยกันนะ เสี่ยวอัน สู้ ๆ ล่ะ!”
ฟู่เซี่ยวอันยิ้มร่า โบกมือลา “งั้นหนูไปซ้อมเปียโนก่อนนะคะ!”
เธอมีการแสดงสองชุด ทั้งเดี่ยวไวโอลินและการเต้น
การบรรเลงไวโอลินเป็นการแสดงเดี่ยว
กิจกรรมครั้งนี้ อาจารย์ใหญ่เชิญคุณเอลแมน นักไวโอลินชื่อดังระดับโลกมาด้วย
เธอต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้ และพยายามทำให้ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้ยอมรับ หากได้รับคำชี้แนะจากเขา ฝีมือไวโอลินของเธอคงก้าวหน้าไปอีกขั้น
หลังฟู่เซี่ยวอันจากไป
ฟู่ถิงยวนหันมาถามจิ่นเฉาเฉา “รถที่ฉันให้คุณล่ะ ทำไมไม่เห็นคุณขับเลย?”
ขนาดกระบี่เหินเธอยังใช้ได้ ความสามารถของจิ่นเฉาเฉาขนาดนี้ ขับรถย่อมไม่ใช่ปัญหา
จิ่นเฉายิ้มเจื่อน ๆ พลางหรี่ตา “ฉันยังไม่มีใบขับขี่ค่ะ คุณฟู่ คงต้องขอปฏิเสธน้ำใจของคุณแล้ว”