จิ่นเฉาเฉาเก็บอุปกรณ์รักษาบาดแผลเรียบร้อย แล้วบอกเการุ่ยว่า “พวกคุณบาดเจ็บกันไม่น้อย เลือกคนที่เจ็บไม่หนักมากสักคนมานำทางฉันก็พอ”
เดิมทีเการุ่ยตั้งใจจะไปด้วยตัวเอง แต่บาดแผลที่หัวไหล่คงกลายเป็นภาระไม่น้อย หากต้องเดินฝ่าป่ารกทึบที่แทบขยับตัวลำบากต่อจากนี้
เขาจึงเลือกคนสองคนให้ไปนำทางจิ่นเฉาเฉา
หลังฟ้าสาง จิ่นเฉาเฉาออกเดินทางพร้อมสมาชิกทีมทั้งสองคน
ใกล้เที่ยง พวกเขาก็มาถึงจุดหมายพอดี
ที่นั่นเป็นถ้ำลับกลางภูเขา เถาวัลย์ที่ห้อยลงมาปกคลุมปากถ้ำจนมิดชิด
สมาชิกทีมทั้งสองเดินเข้าไปแหวกเถาวัลย์ เผยให้เห็นปากถ้ำมืดสนิทที่พอให้คนเข้าไปได้
จิ่นเฉาเฉาให้ทั้งสองรออยู่ข้างนอก เพราะเธอจะเข้าไปดูเอง
ทั้งคู่คิดจะตามเข้าไปคุ้มครองเธอ แต่พอนึกถึงภาพที่เธอฟันหัวหมีดำขาดในดาบเดียว ก็พากันปิดปากเงียบ
เมื่อเข้าไปในถ้ำ จิ่นเฉาเฉาก็นำไข่มุกราตรีออกมาส่องทาง
เธอเดินลึกเข้าไปตามทางถ้ำที่คดเคี้ยว ยิ่งเข้าไปด้านใน พื้นที่ก็ยิ่งกว้างขวาง
เธอสัมผัสได้ถึงไอชั่วร้ายเข้มข้นที่พุ่งเข้าปะทะใบหน้า
ในที่สุด หลังจากเลี้ยวผ่านทางโค้ง เธอก็พบพื้นที่ใต้ดินขนาดมหึมา
ผนังหินโดยรอบเป็นหินสีดำสนิทวาววับ รอยกระบี่บนผนังเด่นชัด ราวกับมีใครใช้กระบี่คมกริบขุดเจาะพื้นที่แห่งนี้ขึ้นมาด้วยมือ
ตรงกลางพื้นที่มีศิลาจารึกสีดำสนิทตั้งอยู่ แผ่นศิลาสะท้อนแสงเสวียนอันเจิดจ้า
เมื่อมีแสงจากไข่มุกราตรีช่วยเสริม แสงนั้นก็ยิ่งงดงามแพรวพราว
จิ่นเฉาเฉาเดินเข้าไปใกล้ ท่ามกลางแสงเสวียนนั้น เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแสนสาหัส
หากตั้งใจรับรู้ให้ดี ราวกับจะได้ยินเสียงคนกำลังร่ำไห้อยู่ข้างใน