จิ่นเฉาเฉามองเการุ่ยซึ่งมีใบหน้าซื่อตรงจริงใจ ก่อนยิ้มเจิดจ้าให้เขา “ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้น คุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก”
รอยยิ้มสดใสของเธอทำให้เการุ่ยตาพร่าไปชั่วขณะ เขาเกาท้ายทอยพลางยิ้มกริ่มและลงมือปรุงอาหาร
สมาชิกคนอื่น ๆ รวมกลุ่มกันพูดคุยเสียงดังจอแจ
“พาผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ไปสถานที่อันตรายแบบนั้นทำไม?”
“นั่นสิ ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้อาวุโสเจิงคิดอะไรอยู่”
“ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นไม่พูดไม่จา ระหว่างทางก็เอาแต่ก้มหน้าเดิน ดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไรเลย”
“ถ้าเจออันตรายขึ้นมา สุดท้ายก็ต้องให้ทุกคนคอยปกป้องเธออยู่ดี”
เการุ่ยถือหม้อกับชามเดินเข้ามา พอได้ยินบทสนทนาของพวกเขาก็ไอกระแอม “ฉันจะปกป้องเธอเอง ไม่ต้องให้พวกคุณมาห่วง ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ!”
คนอื่น ๆ ได้แต่หุบปากอย่างกระอักกระอ่วน
หลังมื้อเย็น ทุกคนแบ่งเป็นกลุ่มย่อย ผลัดกันเฝ้ายาม
ยามค่ำคืนบนภูเขาฉางไป๋มักมีสัตว์ดุร้ายออกมาเพ่นพ่าน อันตรายอย่างยิ่ง
คืนแรกของการเดินทางผ่านไปอย่างสงบ ไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้น
พอถึงคืนที่สอง พวกเขาก็เข้าใกล้ถ้ำมากแล้ว
เการุ่ยยืนตรงหน้าจิ่นเฉาเฉาและอธิบายว่า “คืนนี้เราพักกันที่นี่ พรุ่งนี้เช้าค่อยไปที่ถ้ำ แบบนั้นจะอันตรายน้อยหน่อย”
“ได้ค่ะ!” จิ่นเฉาเฉาออกจากบ้านมาได้สองวันแล้ว
เมื่อเทียบกับสมาชิกคนอื่นที่ดูอ่อนล้าและมอมแมม
เธอยังคงสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ไม่ต่างจากตอนเพิ่งขึ้นเขามาเลย
ตลอดทาง ต่อให้เดินไกลแค่ไหน ทุกคนก็ไม่เคยได้ยินเธอบ่นเหนื่อยสักครั้ง
ตรงกันข้าม คนที่ไม่เชื่อมั่นในตัวเธอต่างพากันเงียบเสียง