เจียงหลีถูกกระชากผมอย่างไร้ศักดิ์ศรี แล้วกดลงกับพื้น
เขาถูกกลั่นแกล้งอยู่เสมอ ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกอันธพาลข้างถนนถึงมักหาเขาเจอท่ามกลางฝูงชนได้อย่างแม่นยำ
เขาไม่อยากให้เงิน นั่นคือเงินค่าครองชีพของเขา
ถ้าให้ไป เขาก็ต้องทนหิวโหยที่โรงเรียน
แต่ถ้าไม่ให้ พวกนั้นก็จะตามรังควานเขาไม่เลิก ทั้งทุบตีเขา หรือถึงขั้นโยนขยะเข้าไปในลานบ้าน
หนังศีรษะของเจียงหลีเจ็บแปลบเพราะถูกกระชาก
พวกอันธพาลแย่งกระเป๋าเป้ของเขาไปอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหยิบเงินทั้งหมดข้างในออกมา
จากนั้นทั้งสองก็เดินจากไปอย่างลอยชาย
เจียงหลีจ้องแผ่นหลังแข็งแรงของทั้งคู่ ความเกลียดชังในดวงตาค่อย ๆ ทวีความเข้มข้นขึ้น
สักวันหนึ่ง เขาจะทำให้พวกมันทุกคนต้องตาย
*
ตลอดช่วงเช้า จิ่นเฉาเฉากับหญิงชราสนิทสนมกันขึ้นมากแล้ว
เมื่อจิ่นเฉาเฉาเอ่ยปากว่าอยากดูห้องของเจียงหลี หญิงชราก็พาเธอไปโดยไม่ลังเล
ห้องของเจียงหลีใหญ่มาก นอกจากเตียงกับตู้เสื้อผ้าแล้ว พื้นที่เกือบครึ่งห้องยังวางโต๊ะกับชั้นวางของ และมีหนังสือเรียงเต็มชั้น
หญิงชราแนะนำว่า “หนังสือพวกนี้เป็นของที่พ่อแม่เจียงหลีทิ้งไว้ให้ เด็กคนนี้ไม่ค่อยออกไปไหน แล้วก็ไม่มีเพื่อนเท่าไร ปกติชอบหลบอยู่ในห้องอ่านหนังสือ ส่วนขวดโหลพวกนี้ก็เป็นของที่เขาใช้ทำงานวิจัย ปกติเขาไม่ให้พวกเราแตะต้องข้าวของของเขาเลย”
จิ่นเฉาเฉามองเห็นขวดแก้วบนโต๊ะทันที
สารหนูขวดใหญ่ขนาดนั้นวางอยู่บนชั้นอย่างเปิดเผย
ข้างชั้นวางของยังมีขวดอีกใบที่บรรจุผงสีแดงเอาไว้