จิ่นเฉาเฉาเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ “ฉันพูดจาสุภาพมากเหรอ?”
ทุกครั้งที่เธอเจอเรื่องอะไร เธอก็มักจะขอให้เขาช่วย
เธอไม่เห็นว่าตัวเองต้องพูดจาสุภาพอะไรเลย
บทสนทนาเช่นนี้ทำให้เธอนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา
“เรื่องผู้หญิงคนนั้นเมื่อวันก่อน จัดการไปถึงไหนแล้ว?”
ฟู่ถิงยวนรู้ว่าเธอหมายถึงเจี่ยงจ้งกับหลิวเฟินเซียงภรรยาของเขา
เขาตอบเสียงเย็นชา “ส่งเข้าเรือนจำแล้ว ถูกตัดสินจำคุก 4 ปี เจี่ยงจ้งไม่รู้ว่าใช้วิธีไหน ถึงหย่ากับผู้หญิงคนนั้นได้แล้ว จากการตรวจสอบยืนยันว่าเจี่ยงจ้งมีผู้หญิงอื่นอยู่ข้างนอกจริง ๆ แถมยังมีลูกอีก 2 คน”
จิ่นเฉาเฉาะจิ๊ปาก “ผู้ชายคนนี้ใจร้ายจริง ๆ ฆ่าคนยังแค่ตัดหัวให้ตายไป แต่เขากลับตั้งใจทำให้ผู้หญิงคนนั้นไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้อีก”
แน่นอนว่าผู้หญิงคนนั้นก็โง่เขลาเหลือเกิน
ต้องไร้เดียงสาขนาดไหน ถึงคิดว่าการปล่อยตัวตามอำเภอใจ เอาแต่ใจ และรังแกคนอ่อนแอ คือความรักที่ผู้ชายมีให้เธอ
เห็นได้ชัดว่าเมื่อคนเราถูกความไม่รู้บดบังดวงตา ความรู้ทั้งหมดที่เคยเรียนมาก็คงถูกโยนทิ้งและลืมเลือนไปจนหมด
ฟู่ถิงยวนเอนหลังพิงเบาะ ตอบเสียงเบาว่า “ผมยุติความร่วมมือกับเจี่ยงจ้งแล้ว คนคนนี้ใจร้ายจริง ๆ”
แม้แต่ภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมายังทำได้ถึงขนาดนี้ คนแบบนี้ควรอยู่ให้ห่างที่สุด
รถยนต์แล่นไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
บนเส้นขอบฟ้า ปรากฏสวนที่ผสมผสานรูปแบบโบราณและสมัยใหม่อย่างงดงามสงบร่มรื่น วิลล่าแต่ละหลังตั้งอยู่ท่ามกลางพื้นที่สีเขียวสดชื่นราวกับบาร์ออกซิเจนตามธรรมชาติ
ที่นี่คือเขตวิลล่าสำหรับอดีตข้าราชการระดับสูงที่เกษียณแล้ว
ปีนี้ผู้อาวุโสตระกูลเลิ่งอายุ 90 ปี สมัยหนุ่มเคยออกรบ เป็นวีรบุรุษตัวจริง