จิ่นเฉาเฉาตบหลังเซิ่งเซียงอี๋เบา ๆ «ฉันช่วยได้แค่นี้ ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับว่าพวกคุณจะทำอย่างไร»
เซิ่งเซียงอี๋รับปาก «ฉันจะรักและดูแลเขาเหมือนลูกแท้ ๆ แน่นอน แค่เห็นหน้าเด็กคนนี้ครั้งแรกฉันก็ชอบแล้ว»
จิ่นเฉาเฉาพยักหน้าพอใจ «คุณชอบก็ดีแล้ว!»
เรื่องที่เหลือไม่เกี่ยวข้องกับจิ่นเฉาเฉาอีกต่อไป
เธอออกจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ท้องฟ้าถูกความมืดปกคลุมแล้ว แสงไฟหลากสีเริ่มส่องสว่าง ทว่าราตรีในเมืองยังคงพร่างพรายด้วยสีสัน
ไป๋เย่ซีไม่อยู่ จิ่นเฉาเฉาจึงกลับไปที่ร้าน วางม่านพลังกั้นไว้ป้องกันไม่ให้ใครมาก่อกวน ก่อนเตรียมตัวกลับบ้าน
เธอเพิ่งกลับถึงตระกูลฟู่ แม่บ้านก็ยื่นบัตรเชิญสองใบให้
«ฟู่ไท่ไท่คะ นี่เป็นบัตรเชิญจากคุณหนูเสิ่นค่ะ เธอเชิญคุณไปงานสังสรรค์ของเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่ มะรืนนี้ตอนสิบโมงครึ่ง»
«ส่วนใบนี้เป็นบัตรเชิญจากตระกูลเลิ่ง เชิญคุณกับคุณชายฟู่ไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของนายท่านผู้เฒ่าตระกูลเลิ่งค่ะ งานจัดพรุ่งนี้ตอนเที่ยง»
จิ่นเฉาเฉาหยิบบัตรเชิญจากตระกูลเลิ่งขึ้นมา พลันนึกขึ้นได้ว่าคล้ายจะได้รับข้อความหนึ่งในโทรศัพท์
«อีกสามวันจะเป็นวันเกิดครบรอบ 90 ปีของคุณปู่ ผมกับพ่อแม่อยากเชิญคุณมาร่วมงาน คุณหนูจิ่นช่วยให้เกียรติมาด้วยนะครับ»
เบอร์โทรศัพท์ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ เธอจึงไม่ได้ใส่ใจว่าใครเป็นคนส่งข้อความมา
ที่แท้ก็เป็นข้อความจากเลิ่งอวี่
เธอมองบัตรเชิญของเสิ่นอวี้หลันอีกครั้ง ก่อนบอกแม่บ้านว่า «พรุ่งนี้ไปงานวันเกิดตระกูลเลิ่ง มะรืนไปงานสังสรรค์ของเหล่าคุณหนูตระกูลเสิ่น ฉันทราบแล้ว»
แม่บ้านจึงนำบัตรเชิญไปไว้ในห้องของจิ่นเฉาเฉา