เจิงจี่หนานยืนตะลึงงันไปทั้งตัว
เขาคิดว่านี่เป็นอักษรโบราณอะไรสักอย่าง ไม่นึกเลยว่าจะเป็นอักษรสวรรค์
“ตอนนี้ยังพอมีวิธีแก้ไขไหมคะ?”
จิ่นเฉาเฉาครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ฉันต้องไปที่นี่สักเที่ยว คุณจัดการให้หน่อยนะ!”
เจิงจี่หนานพยักหน้ารัว ๆ “ได้ครับ ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ คุณจะไปได้เมื่อไหร่ครับ?”
จิ่นเฉาเฉาตอบว่า “ยิ่งเร็วก็ยิ่งดีค่ะ!”
เจิงจี่หนานรีบร้อนจากไป
หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อย จิ่นเฉาเฉาก็โทรหาฟู่ถิงยวน
ณ ห้องทำงานของฟู่ถิงยวน
เขาเพิ่งประชุมเสร็จ พอกลับมาถึงห้องทำงานก็พลันนึกถึงจิ่นเฉาเฉา
ช่วงนี้เขามักนึกถึงเธอขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
นึกถึงภาพเธอตื่นแต่เช้า สวมชุดสวย ๆ เดินลงมาข้างล่าง แล้วยิ้มให้เขา
นึกถึงน้ำเสียงอ่อนหวานของเธอ ตอนเรียกเขาว่าคุณฟู่ พร้อมรอยยิ้มจนดวงตาหยี
นึกถึงท่าทางเธอประสานนิ้วทำเคล็ดวิชา สีหน้าเคร่งขรึมและเด็ดขาดยามลงมือ
……
ทุกอิริยาบถของเธองดงามเกินสิ่งใดในโลก เป็นหนึ่งเดียวในใต้หล้า
หลายวันมานี้เขาราวกับถูกมนตร์สะกด ไม่ว่าจะเดิน ทำงาน หรือกินข้าว ก็อดนึกถึงภาพของเธอไม่ได้
“ท่านประธานครับ คุณกำลังยิ้มอยู่หรือเปล่าครับ?” ผู้ช่วยถือแฟ้มยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน สีหน้าเหลือเชื่อสุดขีด
สีหน้าของฟู่ถิงยวนชะงักไป เขาเงยหน้าขึ้นถามอย่างเย็นชา “ฉันยิ้มเหรอ?”
ผู้ช่วยเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนสีแดงกำลังตกจากฟ้าหรือไง?
ผู้ชายที่ปกติแทบไม่แสดงสีหน้า วันนี้กลับยิ้มขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลอยู่บ่อย ๆ รอยยิ้มนั้นทั้งหวานและชวนให้ใจล่องลอย