เกาเหรินโฮ่วก็มีชาติกำเนิดจากหมู่ชาวบ้านเช่นกัน เมื่อกบฏหวงเฉาปะทุขึ้น เขารับราชการเป็นตูเจี้ยงใต้บัญชาของเฉินจิ้งเซวียนแห่งซีชวน
หวงเฉาบุกเข้าฉางอัน ชาวเมืองและราษฎรจำนวนมากในกวนจงพากันอพยพลงใต้หนีภัย ในจำนวนนั้นยังมีพวกจอมยุทธ์พเนจรและอันธพาลที่เคยหากินอยู่ในกวนจงกับฉางอันปะปนมาด้วยไม่น้อย
เมื่อคนเหล่านี้มาถึงดินแดนสู่ ก็ประพฤติตนไร้กฎหมาย รวมกลุ่มส่งเสียงอื้ออึงเที่ยวปล้นชาวบ้าน
เกาเหรินโฮ่วเห็นดังนั้น จึงนำกำลังเข้าปราบปราม ไม่นานก็ทำให้ความสงบเรียบร้อยในพื้นที่กลับคืนมา
ต่อมา การก่อกบฏของหวงเฉาแผ่ขยายไปทั่วทุกแห่ง หัวหน้ากองกำลังกบฏแห่งฉงโจว (ทางตะวันตกของเฉิงตู) นามว่าเชียนเหนิง ตอบรับหวงเฉาและรวบรวมผู้คนได้กว่าหมื่น ชั่วขณะหนึ่งจึงเป็นภัยคุกคามต่อดินแดนสู่
หานซิ่วเซิง เจ้าเมืองท้องถิ่น ยังแปรพักตร์ก่อความวุ่นวายด้วย กำลังของกองกบฏจึงขยายใหญ่ขึ้นในทันที กวาดล้างพื้นที่ไปหลายร้อยลี้
เฉินจิ้งเซวียนส่งแม่ทัพใหญ่หยางสิงเชียน หูหงเลี่ย และโม่ขวงสือไปปราบกบฏตามลำดับ ทว่าทุกคนล้วนพ่ายแพ้ยับเยิน ไม่ได้ผลแม้แต่น้อย กลับเป็นฝ่ายมอบอาวุธยุทโธปกรณ์ให้กองกบฏไปไม่น้อย
กระทั่งเฉินจิ้งเซวียนส่งเกาเหรินโฮ่วออกศึก เขามีกำลังทหารในมือเพียง 500 นาย
แต่เกาเหรินโฮ่วอาศัยทหารเพียง 500 นาย เอาชนะกองทัพนับหมื่นของเชียนเหนิงได้อย่างเหลือเชื่อ!
คราวนั้นมีพ่อค้าขายแป้งคนหนึ่งเข้าออกค่ายตั้งแต่เช้าจนเที่ยงหลายครั้ง ทหารลาดตระเวนเห็นผิดสังเกตจึงจับตัวมาซักถาม และพบว่าเขาเป็นสายลับที่เชียนเหนิงส่งมาแท้ ๆ เขาอ้างว่าบิดามารดา ภรรยาและบุตรถูกเชียนเหนิงจับเป็นตัวประกัน
เกาเหรินโฮ่วเห็นใจเขายิ่ง จึงชี้แจงเหตุผลอันชอบธรรมให้ฟัง ก่อนปล่อยตัวไปด้วยความสมัครใจ ทั้งยังมอบเงินทองและทรัพย์สินให้ด้วย
ก่อนจากกัน เกาเหรินโฮ่วกล่าวว่า “จงไปบอกพวกโจรว่า ก่อนเริ่มศึกวันพรุ่งนี้ หากถอดเกราะแล้วเขียนคำว่า ‘สวามิภักดิ์’ ไว้บนหลัง ข้าจะไม่เอาความ และยอมให้กลับบ้านเกิด”
วันถัดมา กองกำลังกบฏวางกำลังซุ่มโจมตี แสร้งทำเป็นยอมจำนน