ภายในหุบเขาหมาป่าและพยัคฆ์
หวงเฉาอายุยังไม่ถึง 40 ปี ทว่าหนวดเครากลับขาวโพลนแล้ว
อาภรณ์โอรสสวรรค์อันวิจิตรหรูหราที่เคยสวมใส่เลือนหายไปนานแล้ว เหลือเพียงเกราะศึกขาดวิ่นบนกาย
ภาพเบื้องหน้าช่างคล้ายกับเมื่อหลายปีก่อน หลังหวังเซียนจือตาย พวกเขาถูกกองทัพถังไล่ล่านับพันลี้ หนีเตลิดจนไร้ทิศทาง ก่อนหลบเข้าไปในหลิ่งหนาน
ทว่าผู้มีสายตาย่อมรู้ดีว่า ทุกสิ่งไม่เหมือนเดิมแล้ว
เพราะครานี้ พวกเขาหมดโอกาสจริง ๆ
กองทัพผิงหลูแห่งชิงโจวทางเหนือ หลี่เย่กับหลี่เค่อยงทางตะวันตก และสือผู่กับจูเก๋อซวงทางใต้และตะวันออก รวมกำลังกันเกือบหนึ่งแสนนาย ล้อมเทือกเขาไท่ซานไว้จนแน่นหนา
ส่วนข้างกายหวงเฉาเหลือไพร่พลแตกพ่ายเพียงสองถึงสามพันนายเท่านั้น
จอมคนผู้เคยก่อคลื่นลมไปทั่วหล้า เคลื่อนทัพรบพุ่งไปทั่วแผ่นดินจีนเกือบครึ่งหนึ่ง และบุกยึดฉางอัน บัดนี้ได้มาถึงจุดจบของตนแล้ว
หวงเฉาใช้กระบี่ในมือเขี่ยกองไฟเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน
พวกเขาหนีมาอย่างเร่งร้อน แม้แต่เสบียงสัมภาระสำหรับค่ายพักก็มีไม่พอ จึงทำได้เพียงตั้งค่ายกลางแจ้ง
เสบียงอาหารก็ขาดแคลน ต้องอาศัยขึ้นเขาไปเก็บผักป่าและล่าสัตว์ประทังชีวิต
โชคดีที่สองวันนี้กองทัพถังยังหาไม่พบ
เมิ่งข่ายตายแล้ว ซ่างร่างก็ยอมจำนน
โดยเฉพาะหลังซ่างร่างสวามิภักดิ์ หวงเฉาก็ยิ่งระแวงสงสัย ไม่เชื่อใจขุนพลหลายคนที่เพิ่งเข้ามาสวามิภักดิ์ในภายหลังอีกต่อไป
ผู้ที่ยังอยู่ข้างกายยามนี้ ล้วนเป็นญาติพี่น้องของเขาเองแทบทั้งสิ้น อาทิ หลินเหยียน หวงชิน หวงปิ่ง และหวงว่านทง
เหล่าขุนพลต่างมองออกว่าหวงเฉาสิ้นหวังแล้ว เกรงจะถูกตำหนิและพัวพันไปด้วย จึงได้แต่กล่าวซ้ำ ๆ ว่า
“กองทัพหลวงยังหาเราไม่พบ ขอเพียงฝ่าวงล้อมออกไปทางใต้ แล้วไปสมทบกับฉินจงเฉวียนก่อน จากนั้นมุ่งลงใต้สู่หวยหนาน ยึดเจียงตงไว้ ต้าฉีก็ยังพอต่อกรกับถังจอมปลอมได้!”
ใช่แล้ว แม้หวงเฉาจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ฉินจงเฉวียนกลับยังไม่ยอมจำนนต่อราชสำนักถัง
เจ้านั่นพลันรู้สึกว่าการเป็น “กองทัพหลวงต้าฉี” ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ทั้งยังไม่ต้องอยู่ใต้บังคับบัญชาของราชสำนักถัง สะดวกแก่การฉวยโอกาสกลืนกินดินแดน