นับแต่ธงบัญชาการของจูเฉวียนจงร่วงหล่นลงมา การศึกทั้งสนามก็เข้าสู่ช่วงท้าย
ทั่วทั้งสนามรบ กองทัพไล่ติดตามข้าศึกที่แตกหนี ทหารทั้งสองฝ่ายต่างเสียขบวนทัพและเข่นฆ่ากันจนตาแดง เสียงตะโกนสังหารดังกึกก้องไปทั่วฟ้า
ท่ามกลางความหวาดหวั่นเช่นนี้ จูเฉวียนจงควบม้าหนีลงใต้ไปตลอดทาง ลูกธนูจากทหารม้ากองทัพไต้ที่ไล่ตามอยู่ด้านหลังพุ่งมาไม่ขาดสาย ช่วงที่ใกล้ที่สุดห่างจากเขาเพียงห้าสิบก้าวเท่านั้น
ทั้งสองฝ่ายไล่กวดกันไปเช่นนี้กว่าสิบลี้ กระทั่งถึงทางเหนือของเมืองเฉาโจว จูโหย่วอวี้ซึ่งได้รับคำสั่งให้นำทหารออกจากเมืองมารับ ได้ตั้งขบวนทหารสามพันนายขวางอยู่ทางเหนือของเมือง
ในเวลาเดียวกัน ณ สนามรบ หูเจิน ตี้ซูฉง จูเจิน จูโหยวกง และขุนพลคนอื่น ๆ ยังคงต้านทานอยู่ หลี่เค่อยงจึงไม่อาจไล่ตามไปไกลนัก ทำได้เพียงแบ่งกำลังออกไปเรื่อย ๆ กระทั่งถึงทางเหนือของเมืองเฉาโจว ทหารม้าข้างกายเหลือเพียงแปดร้อยนาย
เมื่อมองเห็นเงาทหารม้าร้อยกว่านายของจูเฉวียนจงที่กำลังหนีลงใต้ เขาทำได้เพียงเงยหน้าถอนใจยาว
“วันนี้ปล่อยพยัคฆ์รอดไปได้ หวังเพียงวันหน้ามันจะไม่ย้อนกลับมาทำร้าย!”
ส่วนสนามรบเบื้องหลังนั้น จูเซวียน จูจิ่น โจวเต๋อเวย หลี่ซื่อหยวน และกองกำลังที่เหลือของหูเจิน จูโหยวกง และจูเจิน ต่างตะลุมบอนกันจนยุ่งเหยิง
ความสูญเสียของกองทัพเซวียนอู่ในครั้งนี้ มิอาจเทียบกับการปะทะครั้งก่อนหน้าได้เลย
หลังทหารกำลังสดใหม่ของพี่น้องจูเซวียนมาถึง โจวเต๋อเวยก็ระดมกำลังโจมตีอย่างดุเดือด ปะทะกับกองทัพฉางจื๋อและฉางเจี้ยนรวมถึงกองกำลังอื่น ๆ อยู่นานเกือบครึ่งชั่วยาม ทว่าทั้งสองกองนี้เป็นทหารชั้นยอดสายตรงของจูเฉวียนจง แม้ถูกขนาบโจมตีทั้งสองด้าน ก็ยังอาศัยขบวนทัพที่รัดกุมต้านทานไว้ได้อย่างเหนียวแน่น
ครั้นได้รับคำสั่งจากจูเฉวียนจงให้ถอยลงใต้ พวกเขาก็ยังคงถอยทีละก้าว ก่อนจะตีทัพหนุนของจูเซวียนที่รุกเข้ามาแตกพ่ายไปเกือบสามพันนาย สังหารข้าศึกได้หลายร้อยศพ แล้วจึงไปสมทบกับหูเจินและตี้ซูฉงที่กำลังต่อสู้อย่างหนักไม่ต่างกัน