“นี่คือม้าพันธุ์ดีที่นำมาจากซีอวี้หรือ?”
ณ สวนด้านหลังจวนอ๋องเหลียง เบื้องหลังหลี่เย่มีหยวนสี รวมถึงชุยอี่ผู้ว่าการมณฑลหลงโหย่ว ซึ่งเพิ่งเดินทางมารายงานตัวที่หลิงโจวเมื่อสองวันก่อน และหานฉวินผู้ว่าการมณฑลเหอซีติดตามอยู่
เบื้องหน้าทั้งสี่ มีทหารจากสำนักองครักษ์ฝ่ายขวาหลายคนต่างจับบังเหียนม้าไว้แน่น
ม้าทั้งสี่ตัวมีสีต่างกัน แต่ล้วนมีขาทั้งสี่เรียวยาวและปราดเปรียว ส่วนสูงถึงไหล่สูงกว่าม้าพันธุ์เหอฉวี่ที่พบเห็นกันทั่วไป ซึ่งนำมาใช้ลากเกวียนอย่างน้อยครึ่งศีรษะ
แม้ยืนข้างหลี่เย่ผู้สูงหนึ่งเมตรแปดสิบ ก็ยังสูงถึงไหล่เขา ดูท่าส่วนสูงถึงไหล่คงไม่ต่ำกว่าหนึ่งเมตรห้าสิบห้า
ศีรษะตั้งตรง อกและท้องแข็งแรง ในฐานะทหารม้าฝีมือเยี่ยมผู้ผ่านศึกมาหลายปี หลี่เย่ย่อมแยกออกได้ในปราดเดียวว่านี่คือม้าศึกชั้นดี หากนำไปขายในตลาดแถบภาคกลางหรือหวยหนาน ต่อให้ตั้งราคาเจ็ดแปดร้อยกระทั่งหนึ่งพันก้วน หลี่เย่ก็ไม่แปลกใจ
“สิ้นเปลืองไปไม่น้อยกระมัง?”
หลี่เย่เอ่ยถามทันที
ม้าเหล่านี้เป็นพันธุ์ม้าที่หยวนสีเพิ่งให้คณะพ่อค้าซึ่งเดินทางไปทางตะวันตกหาทางนำกลับมาเมื่อหลายวันก่อน ต้องลงแรงไปไม่น้อย หยวนสีจึงรายงานหลี่เย่ในทันที
“เมื่อเดือนหกปีก่อน กระหม่อมให้พวกเขาเดินทางไปด้วยกันสองร้อยคน ทั้งยังนำม้าลากเกวียนกับอูฐไปอีกสามร้อยสี่สิบกว่าตัว พร้อมชาอัดก้อนสามพันชั่งพ่ะย่ะค่ะ”
“ในนั้นใช้ชาแปดร้อยชั่งแลกม้าสี่ตัวนี้มา”
หลี่เย่เดินเข้าไปพิจารณาอย่างใกล้ชิด เขาตรวจดูกีบทั้งสี่ข้างของม้าศึกอย่างช่ำชองก่อนว่ามีรอยแตกหรือไม่ จากนั้นจึงถามทหารผู้ดูแลว่าม้าเหล่านี้ผ่านการฝึกมาหรือยัง
เมื่อได้รับคำตอบยืนยัน เขาจึงพลิกตัวขึ้นขี่ม้าด้วยตนเองเพื่อลองดู
ครู่ต่อมา เขาลงจากหลังม้าอย่างยังไม่หายติดใจ ลูบแผงคอพลางทอดถอนใจว่า
“ม้าดีเช่นนี้ ไม่ว่าที่ใดก็หาได้ยากยิ่ง!”
ม้าศึกเป็นทรัพยากรทางยุทธศาสตร์สำคัญอันดับต้น ๆ ไม่เพียงแต่ในภาคกลางเท่านั้น แม้แต่ซีอวี้และทุ่งหญ้าก็ล้วนเห็นว่ามีค่า โดยเฉพาะม้าศึกชั้นดี