สิ่งที่หลี่เย่กล่าวถึง แท้จริงแล้วคือบริเวณตั้งแต่เมืองฮุ่ยโจวจนถึงเมืองหลานโจว
หากเอ่ยถึงเมืองฮุ่ยโจวในเวลานี้ ผู้คนอาจรู้สึกว่าไม่ค่อยมีชื่อเสียงนัก
แต่ในยุคหลัง พื้นที่ผืนใหญ่แถบนี้กลับโด่งดังเป็นอย่างยิ่ง นั่นคือแหล่งแร่เงินไป๋อิ๋นแห่งกานซู่
แม้ชื่อไป๋อิ๋นจะฟังดูราวกับเป็นเหมืองเงิน ทว่าแท้จริงแล้วที่นี่มิได้ผลิตเงิน
ตรงกันข้าม ไป๋อิ๋นเป็นหนึ่งในแหล่งผลิตทองแดงที่สำคัญที่สุดของแผ่นดินจีน
ที่จริงแล้ว กานซู่ทั้งมณฑลยังมีโลหะหายากอีกมากมาย ในยุคหลังพื้นที่แห่งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อแผนผังอุตสาหกรรมของสาธารณรัฐ
ทว่าสำหรับแคว้นเหลียงในเวลานี้ รวมถึงหลี่เย่แล้ว ทองแดงสำคัญที่สุด เพราะในยุคนี้ทองแดงแทบจะเทียบเท่าเงินตรา
นับแต่ตั้งหลักมั่นในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เศรษฐกิจภายใต้การปกครองของหลี่เย่ก็ประสบปัญหามากมาย
ปัญหาใหญ่ที่สุดข้อหนึ่งคือเงินตรา
การเก็บภาษีในยุคนี้ส่วนใหญ่เก็บเป็นสิ่งของ ทั้งธัญพืชและปศุสัตว์ ส่วนเงินและผ้าไหมซึ่งเป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยน ต้องอาศัยการค้าขายแลกเปลี่ยนจากกวนจงและดินแดนสู่
เรื่องนี้ไม่เป็นผลดีนักต่อการสร้างระบบเศรษฐกิจอันแข็งแกร่งและเป็นอิสระของหลี่เย่ แคว้นเหลียงจำเป็นต้องผลิตเงินตราได้ด้วยตนเอง เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจ
ดังนั้นเขาจึงหวังว่าจะขุดเหมืองทองแดงและหล่อเหรียญทองแดงขึ้นเอง
เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้มิใช่เพิ่งกล่าวถึงเป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้ก็มีชาวบ้านขุดเหมืองทองแดงขนาดเล็กในเมืองฮุ่ยโจวอยู่หลายแห่ง หานฉวินจึงพอรู้เรื่องอยู่บ้าง
“เมืองฮุ่ยโจวกับเมืองหลานโจวมีเหมืองทองแดงอยู่จริง ส่วนใหญ่กระจายตัวอยู่ในสองอำเภอคือฮุ่ยหนิงกับอูหลาน แต่ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นการขุดขนาดเล็กของชาวบ้าน ผลผลิตแต่ละปีมีเพียงหนึ่งถึงสองพันก้วน เกรงว่า...”
หลี่เย่เองก็ไม่ประหลาดใจนัก เหมืองแร่หลายแห่งในกานซู่ยังไม่ถูกค้นพบในเวลานี้ นอกจากเหมืองทองแดงไป๋อิ๋นแล้ว ยังมีเหมืองเหล็กที่ด่านเจียยวี่กวนด้วย ทั้งที่เริ่มขุดเหมืองเหล็กที่ด่านเจียยวี่กวนกันตั้งแต่ก่อนหน้านั้น แต่เพราะสภาพการสำรวจยังล้าหลัง ขนาดเหมืองจึงเล็กมากเช่นกัน