“กองทัพถังไม่ได้วางกำลังป้องกันหุบเขาจิ้นกู่หรือ?”
หวงเฉาได้ฟังรายงานจากหน่วยสอดแนมแล้วก็แทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง
หุบเขาจิ้นกู่เป็นหุบเขาทางฝั่งซ้ายของด่านถงกวน มีภูมิประเทศสำคัญ สามารถอ้อมไปยังด้านหลังด่านได้ หากคิดจะรักษาด่านถงกวน ย่อมต้องป้องกันหุบเขาจิ้นกู่ไว้พร้อมกัน นี่เป็นความรู้พื้นฐานทางการศึก ต่อให้เป็นแม่ทัพที่โง่เขลาสักเพียงใดก็ยังรู้
แต่ผลการสอดแนมในยามนี้กลับพบว่า มีกองทัพถังอยู่ในหุบเขาจิ้นกู่เพียงเล็กน้อย ประตูด่านเปิดโล่งแทบไร้การป้องกัน
เถียนลิ่งจือกับเหล่าแม่ทัพกองทัพถังกำลังคิดสิ่งใดอยู่?
หรือว่ามีซุ่มโจมตี?
ไม่ถูกต้อง หากด้านหลังด่านถงกวนตกอยู่ในมือศัตรูแล้ว ต่อให้เขาลอบตีโอบเข้าไปได้ กับดักใหญ่โตเพียงใดก็ไร้ประโยชน์!
แต่ข้อเท็จจริงก็คือ กองทัพถังมิได้วางกำลังป้องกันที่นั่นเป็นกองใหญ่เลย
“นี่มันเรื่องอันใดกันแน่?”
“อย่าเพิ่งรีบร้อนบุกเข้าไป ส่งคนไปสืบข่าวอีกสักหน่อย”
หวงเฉารอบคอบพอที่จะไม่เลือกเคลื่อนทัพทันที หากแต่ให้หลินเหยียน หลานชายของตน ส่งคนไปสืบข่าวต่อ
ทว่าเมื่อสถานการณ์ที่แน่ชัดถูกส่งกลับมา ทุกคนต่างตะลึงงัน
แท้จริงแล้วหลินเหยียนแทบไม่ต้องเปลืองแรง เพราะกองทัพถังในค่ายใหญ่ด่านถงกวนหนีทัพออกมาวันละหลายร้อยคน
เพียงจับเชลยสักหลายสิบคนมาสอบปากคำเทียบกัน ก็เข้าใจสถานการณ์ได้ภายในวันเดียว
กล่าวถึงเถียนลิ่งจือ เขาไม่กล้ามาด่านถงกวนด้วยตนเอง จึงให้จางเฉิงฟ่านและคนอื่นนำทัพมา
เมื่อทัพใหญ่หนึ่งแสนนายเคลื่อนออกจากฉางอันอย่างเกรียงไกร ในตอนแรกทุกอย่างยังราบรื่น แต่เมื่อกองทัพมาถึงหัวโจว จึงพบว่าไม่มีเสบียงอาหารเลย
เดิมทีกวนจงเป็นดินแดนอุดมสมบูรณ์ ทั้งยังอยู่ใต้การปกครองโดยตรงของราชสำนัก เสบียงที่เก็บสำรองไว้ย่อมมีไม่น้อย
แต่ในความเป็นจริง คลังเสบียงตามหัวเมืองต่าง ๆ เสื่อมโทรมจนไม่เหลือชิ้นดี ถูกขุนนางและขันทีนำไปขายจนหมด คำกล่าวอ้างเรื่อง “ธัญพืชและถั่วนับล้านหู” ในบัญชี ล้วนเป็นเพียงคำลวง
จางเฉิงฟ่านออกกวาดต้อนเสบียงจากทั่วสารทิศได้เพียงพอสำหรับไม่กี่วัน
เมื่อกองทัพมาถึงค่ายใหญ่ด่านถงกวน เสบียงเหลือเพียงพอสามวัน กองทัพเริ่มลดมื้ออาหาร ทหารต่างพากันหลบหนี