แคว้นเว่ยป๋อเป็นหนึ่งในกองกำลังท้องถิ่นปลายราชวงศ์ถังที่มีลักษณะโดดเด่นที่สุด
นับแต่กบฏอันลู่ซานเป็นต้นมา เว่ยป๋อก็ไม่เคยสงบสุข การก่อกบฏในกองทัพแทบกลายเป็นเรื่องปกติ
ในระหว่างนั้น กลุ่มทหารประจำจวนของเว่ยป๋อค่อย ๆ ก่อตัวเป็นกลุ่มผลประโยชน์อิสระ
พวกเขาต่างหากคือผู้ครอบครองอำนาจที่แท้จริงของกองทัพเว่ยป๋อ ส่วนเจี๋ยตู้สื่อนั้น อย่างมากก็เป็นเพียงผู้แทนผลประโยชน์ของพวกเขาเท่านั้น
ทหารประจำจวนเหล่านี้พัฒนามาเกือบร้อยปี มิใช่กลุ่มทหารธรรมดาอีกต่อไป หากกล่าวด้วยถ้อยคำของคนรุ่นหลัง พวกเขาได้กลายเป็นพันธมิตรชนชั้นเจ้าที่ดินระดับกลาง ซึ่งยึดครองหกแคว้นของเว่ยป๋อ
เรื่องนี้แตกต่างจากกองกำลังท้องถิ่นอื่นอยู่บ้าง เพราะทหารในกองกำลังเหล่านั้น ส่วนใหญ่เป็นชายฉกรรจ์ไร้ที่ดินและผู้ลี้ภัย
ทว่ากองทัพเช่นนี้กลับมีลักษณะเป็นกองทัพของขุนศึกอย่างร้ายแรง กล่าวคือเก่งแต่รบกันเอง ไม่เอาไหนยามรับศึกภายนอก พอจะจัดการชาวบ้านกับเจี๋ยตู้สื่อได้อยู่บ้าง แต่กำลังรบที่แท้จริงมีจำกัด แม้ดูเหมือนอาวุธยุทโธปกรณ์ครบครัน ทว่าระเบียบวินัยกลับหละหลวมอย่างยิ่ง เพียงสองชั่วยามก่อนออกรบ ก็อาจก่อเรื่องทวงเบี้ยหวัดได้ถึงเจ็ดแปดครั้ง
เจี๋ยตู้สื่อที่ตายด้วยน้ำมือทหารประจำจวนเว่ยป๋อก็มีถึงสี่หรือห้าคนแล้ว
ถึงขั้นเคยมีผู้ตัดศีรษะเจี๋ยตู้สื่อ แล้วถือศีรษะวิ่งไปถามคนบนถนนว่า
“ผู้ใดปรารถนาจะเป็นเจี๋ยตู้สื่อ?”
แต่หานเจี่ยนก็มิใช่คนธรรมดา ในกองกำลังท้องถิ่นที่ยากเย็นประหนึ่งขุมนรกแห่งนี้ เขาเป็นหนึ่งในเจี๋ยตู้สื่อไม่กี่คนที่พอจะสร้างบารมีในกองทัพเว่ยป๋อได้บ้าง
นั่นเป็นเพราะหานอวิ่นจงบิดาของเขาเคยเป็นเจี๋ยตู้สื่อเว่ยป๋อ ตำแหน่งเจี๋ยตู้สื่อของเขาจึงสืบทอดมาแต่ตระกูล
ถึงกระนั้น แม้หานเจี่ยนคิดฉวยโอกาสที่กองทัพเว่ยป๋อพ่ายศึกกำราบหัวหน้ากองทหารเหล่านั้น ก็ยังเป็นเพียงความเพ้อฝัน
เป็นดังที่คาด หานเจี่ยนเพิ่งส่งปิงหม่าสื่อเรือนหลังพร้อมกำลังคนสนิทกว่าพันนายออกไป หมายจับกุมจื่อฮุยสื่อทหารประจำจวนหลายคนในกองทัพ ข่าวก็รั่วไหลระหว่างทางเสียแล้ว