“มะ...ไม่รับเข้าทำงานตลอดไปเหรอ?”
ฝ่ายบุคคลนึกว่าตัวเองฟังผิดไป จึงเงยหน้ามองด้วยสีหน้าฉงน
หลินโม่ได้แต่แบมือทั้งสองข้างอย่างจนใจ สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขื่นขม
“ไม่เห็นต้องทำกันขนาดนี้เลย อย่างน้อยเราก็...”
“หุบปาก! รปภ.อยู่ไหน? ลากเขาออกไป!”
น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับดังมาจากห้องน้ำแข็ง ทำเอาฝ่ายบุคคลสะดุ้งไปทั้งตัว
“คะ...ค่ะ ฉันจะไปเรียกเดี๋ยวนี้...”
ทันทีที่ฝ่ายบุคคลออกจากห้องประชุม หลี่เยี่ยนหรานก็เดินมาหยุดตรงหน้าหลินโม่อย่างเดือดดาล
“ฉันบอกแล้วใช่ไหม ถ้านายกล้าแพร่งพรายเรื่องเมื่อคืน ฉันจะฆ่านายแน่!”
“คุณผู้หญิง! ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรใช้อำนาจส่วนตัวกลั่นแกล้งกัน ตัดทางทำมาหากินของผมสิ!”
ที่เขามาสมัครเป็น รปภ.ก็เพื่อสืบหาความลับเรื่องพ่อบ้านหายตัวไป
ตอนนี้แม้แต่สมัครงานยังไม่ผ่าน แล้วจะสืบอะไรได้อีก?
ที่สำคัญ เหตุผลที่เขาไม่ผ่านการสมัครช่างพิลึกเหลือเกิน
หรือเป็นเพราะเขานอนกับผู้หญิงตรงหน้าไปหนึ่งคืน?
“เปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินของนาย!”
เสียงเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง หลินโม่ไม่เข้าใจ แต่ก็ทำตาม
“เป็นเขาค่ะ...”
ตอนนั้นเอง ฝ่ายบุคคลพา รปภ.สองคนบุกเข้ามา พร้อมกับชี้นิ้วไปทางหลินโม่
รปภ.ทั้งสองเข้าล้อมหลินโม่ทันที จ้องเขาเขม็งราวกับพร้อมจะขย้ำ
“หยุด! ปล่อยให้เขาเดินออกไปเอง!”
เสียงของหลี่เยี่ยนหรานดังขึ้นอีกครั้ง รปภ.ทั้งสองมองหน้ากัน
ฝ่ายบุคคลเองก็งุนงงไปหมด วันนี้ประธานเป็นอะไรไป?
เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลงเสียจริง
“คุณหลี่ใช่ไหมครับ? ผมขอคุยกับคุณตามลำพังสักคำได้ไหม?”
ในที่สุดหลินโม่ก็หาโอกาสพูดได้เสียที
“ไม่ได้! ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันไม่เกรงใจแน่!”
“งั้นก็อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน!”
หลินโม่ลุกขึ้นเดินออกไป แต่ในใจกลับบ่นพึมพำ
“อย่างน้อยก็จ่ายเงินให้ก่อนสิ เปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินแล้วแท้ ๆ...”
ฮัดเช้ย!
ทันทีที่เปิดประตู หลินโม่ก็จามออกมา
จากนั้นเขาหยิบของในกระเป๋าออกมาเช็ดจมูก
วินาทีถัดมา เขาก็นิ่งค้าง หลี่เยี่ยนหรานเองก็นิ่งอึ้ง
เพราะเธอเห็นขอบลูกไม้ที่โผล่ออกมาแล้วรู้สึกคุ้นตาอย่างยิ่ง
“เอ๊ะ! ทำไมถึงหยิบอันนี้ออกมาล่ะ...”
หลินโม่รีบเก็บมันเข้าไป ส่วนหลี่เยี่ยนหรานตกใจจนเซเกือบล้มลงกับพื้น
นั่น...นั่นเป็นชุดชั้นในลูกไม้ของเธอเอง
มิน่าล่ะ ตอนเช้าหาเท่าไรก็ไม่เจอ แถมตอนนี้ยังไม่ได้ใส่อะไรไว้ข้างในอีก
ที่แท้มันอยู่ในกระเป๋าของเขา แถมยังเอามาเช็ด...
ไอ้โรคจิตเอ๊ย!
“คุณหลี่! ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”
ฝ่ายบุคคลรีบเข้าไปประคองหลี่เยี่ยนหราน สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
“ขะ...ขวางเขาไว้...ไม่สิ พวกคุณอยู่ที่นี่ ฉันไปเอง!”
เมื่อเห็น รปภ.กำลังจะพุ่งเข้าไป หลี่เยี่ยนหรานก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบห้ามไว้
จากนั้นเธอก็วิ่งไล่ตามออกไปอย่างร้อนรน ท่ามกลางสีหน้าประหลาดใจของทั้งสามคน
……
“เฮ้ย นายคนนั้นน่ะ! ใช่ นาย! หยุดเดี๋ยวนี้!”
หลินโม่เพิ่งเดินมาถึงโถงใหญ่ ก็ได้ยินเสียงที่ชวนหงุดหงิดดังขึ้น
คนที่พูดไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหัวหน้าฝ่ายไป๋ที่ก่อนหน้านี้อาละวาดใส่คนอื่น
“ดูท่าจะไม่ผ่านสินะ?”
หัวหน้าฝ่ายไป๋มองหลินโม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าเยาะเย้ย
จากนั้นก็หยิบป้ายพนักงานที่ห้อยอยู่หน้าอกขึ้นมาแกว่ง
“กลุ่มธุรกิจบลูคริสตัล! อันดับหนึ่งของทั้งเมือง! คิดว่าที่นี่ใครก็เข้ามาทำงานได้หรือไง?”
“แค่ตำแหน่ง รปภ.ก็ยังต้องคัดจากคนเป็นหมื่น นายไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างหรือไง!”
ใบหน้าของหัวหน้าฝ่ายไป๋เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง ราวกับตัวเองสูงขึ้นสองเมตรในพริบตา
“ไอ้โง่!”
หลินโม่กลอกตามองเขาทีหนึ่ง ก่อนหมุนตัวเดินจากไป
“นะ...นายกล้าด่าฉันเหรอ? รปภ.!”
เมื่อเช้าหัวหน้าฝ่ายไป๋ก็เพิ่งเสียหน้าไป ตอนนี้ยังไม่ได้เอาคืน กลับโดนด่าอีก
เขาโกรธจนตะโกนลั่น รปภ.หลายคนรีบวิ่งเข้ามา
“ฉันสงสัยว่าไอ้หมอนี่ขโมยของมีค่าของบริษัท พวกนายตรวจค้นให้ละเอียด!”
พอมีคนมาหนุนหลัง หัวหน้าฝ่ายไป๋ก็ได้ใจขึ้นมาทันที จงใจขึ้นเสียงให้ดัง
เขาตั้งใจจะทำให้หลินโม่อับอายต่อหน้าคนอื่น ให้ทุกคนรู้ว่าการไม่ไว้หน้าเขาจะต้องเจอกับอะไร
“คุณครับ กรุณาให้ความร่วมมือในการตรวจค้นด้วย!”
“ยอมให้ตรวจแต่โดยดีเถอะ รปภ.พวกนี้มีฝีมือกันทั้งนั้น!”
รปภ.หลายคนล้อมหลินโม่ไว้ หัวหน้าฝ่ายไป๋ยืนเยาะเย้ยอยู่ข้าง ๆ
“ใส่ร้ายกันชัด ๆ ยังดูไม่ออกอีกหรือ?”
แววดูแคลนวาบผ่านดวงตาหลินโม่
“จะใส่ร้ายหรือไม่ ค้นดูก็รู้แล้ว!”
หัวหน้าฝ่ายไป๋ยังคงยุยง รปภ.คนหนึ่งยื่นมือไปที่กระเป๋าของหลินโม่
กร๊อบ!
เสียงกระดูกลั่นดังขึ้น ตามด้วยเสียงกรีดร้อง
นิ้วมือที่ยื่นเข้ามาของ รปภ.ถูกหักอย่างแรง เขาเจ็บจนแยกเขี้ยว
ฟึ่บ!
เมื่อเห็นเช่นนั้น รปภ.คนอื่น ๆ ก็หยิบกระบองยางออกมา จ้องหลินโม่อย่างระแวดระวัง
“นะ...นายกล้าทำร้ายคนเหรอ? จับตัวไว้! แจ้งตำรวจ!”
หัวหน้าฝ่ายไป๋สะดุ้งไปทั้งตัว แต่ไม่นานก็กลับมาตั้งหลักได้
อย่างไรเสีย ที่นี่ก็คือกลุ่มธุรกิจบลูเวล คำพูดของเขายังพอมีน้ำหนักอยู่บ้าง
ฟึ่บ!
รปภ.หลายคนเห็นภาพตรงหน้าพร่าเลือน พอมองอีกทีหลินโม่ก็หายไปแล้ว
เพียะ!
จากนั้นเสียงตบหน้าดังกังวานก็พลันดังขึ้น
ไม่รู้ว่าหลินโม่ไปโผล่ตรงหน้าหัวหน้าฝ่ายไป๋ตั้งแต่เมื่อไร แถมยังฟาดฝ่ามือลงบนหน้าเขาอย่างแรง
“ใส่ร้ายฉันเหรอ? รนหาที่ตาย!”
หัวหน้าฝ่ายไป๋กุมแก้มที่แสบร้อน ตกใจจนพูดไม่ออกสักคำ
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงเย็นชาดังขึ้น หลี่เยี่ยนหรานเดินฉับ ๆ มาจากทางลิฟต์
“คุณหลี่! ไอ้หมอนี่ขโมยของแล้วยังทำร้ายคนของเรา...”
หัวหน้าฝ่ายไป๋เห็นว่าใครมา ก็รีบเข้าไปหาเธอด้วยน้ำเสียงคล้ายจะร้องไห้
“นาย! ขอโทษเขา!”
หลี่เยี่ยนหรานเหลือบมองหลินโม่ แล้วหันไปสั่งหัวหน้าฝ่ายไป๋ทันที
“ผะ...ผมขอโทษครับ!”
หัวหน้าฝ่ายไป๋กำลังจะเถียง แต่สบเข้ากับสายตาเย็นเยียบของหลี่เยี่ยนหรานเสียก่อน
“พาเขาไปโรงพยาบาล ค่ารักษาบริษัทจะรับผิดชอบเอง!”
หลี่เยี่ยนหรานเหลือบมอง รปภ.ที่นอนเจ็บอยู่บนพื้น แล้วออกคำสั่งอีกครั้ง
เมื่อทุกคนแตกตื่นแยกย้ายกันไป เธอจึงเดินมาหยุดตรงหน้าหลินโม่ แล้วลดเสียงลง
“หนึ่งแสน! คืนของมาให้ฉัน!”
“เอ่อ...ขอโทษที เมื่อกี้หยิบผิดไปหน่อย งั้นผมซื้ออันใหม่คืนให้คุณดีไหม?”
พอนึกถึงเรื่องที่เอาของชิ้นนั้นมาเช็ดน้ำมูกเมื่อครู่ หลินโม่ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมา
ถึงจะหอมก็เถอะ...ถุย! คิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย!
“นะ...นายมันสารเลว!”
หลี่เยี่ยนหรานโกรธจนใบหน้าเล็กแดงก่ำ แต่ก็ไม่อาจระเบิดอารมณ์ต่อหน้าคนมากมายได้
“ตกลงคุณต้องการอะไรกันแน่?”
“เอ่อ...ถ้าผมบอกว่าแค่อยากเป็น รปภ. คุณจะเชื่อไหม?”
นี่คือสิ่งที่หลินโม่คิดอยู่ในใจ
อย่างแรก เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนของบริษัทนี้
อย่างที่สอง ถ้าอยากรู้ว่าพ่อบ้านอยู่ที่ไหน การแฝงตัวเข้ามาในบริษัทคือก้าวแรก
“หนึ่งล้าน! รีบหายไปจากตรงนี้ซะ ส่วนของนั่น...ฉันรังเกียจ สกปรกเกินกว่าจะเอาคืนแล้ว!”
หลี่เยี่ยนหรานเค้นคำพูดออกมาราวกับลอดไรฟัน
แม้เธอจะไม่รู้ว่าหลินโม่มีจุดประสงค์อะไร แต่จะปล่อยให้เขาอยู่ใกล้ตัวไม่ได้เด็ดขาด
เมื่อคืนเธอถูกวางยา แล้วยังเกิดเรื่องบางอย่างกับหมอนี่อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย...
บังเอิญเหลือเกิน วันนี้เขายังมาสมัครงานที่บริษัทอีก
ทุกอย่างช่างประจวบเหมาะเกินไป จนเธออดเชื่อมโยงเข้าด้วยกันไม่ได้
ไม่ว่าหลินโม่จะมีเจตนาร้ายหรือไม่ ก็ปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่ไม่ได้
“งั้นก็จ่ายมาสิ!”
หลินโม่หยิบคิวอาร์โค้ดรับเงินออกมาแกว่ง สีหน้าดูจนใจอย่างยิ่ง
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เขามาเจอผู้หญิงคนนี้กันล่ะ!
ดูท่าคงอยู่ต่อไม่ได้แล้ว คงต้องค่อยหาทางใหม่
แต่เงินนี่...ไม่เอาก็เสียของ!
ขณะที่หลี่เยี่ยนหรานกำลังหยิบโทรศัพท์ออกมา จู่ ๆ ก็เกิดเสียงเอะอะขึ้นในโถงใหญ่
“หลี่เยี่ยนหราน! นังผู้หญิงสารเลว! แกบีบฉันเอง! ฉันจะฆ่าแก!”
พร้อมเสียงคำรามลั่น ร่างหนึ่งก็พุ่งตรงเข้าหาหลี่เยี่ยนหรานอย่างรวดเร็ว
“คุณหลี่! ระวัง!”