«คุณหลี่! ระวัง!»
เมื่อได้ยินเสียงเตือน หลี่เยี่ยนหรานจึงได้สติ
แต่แสงเย็นวาบหนึ่งส่องประกายขึ้น คมมีดพุ่งมาถึงตรงหน้าแล้ว
เคร้ง!
เสียงใสกังวานดังขึ้น คมมีดหยุดห่างจากใบหน้าของหลี่เยี่ยนหรานเพียงสามนิ้ว
หลินโม่ใช้นิ้วสองนิบหนีบมีดไว้ รับการโจมตีครั้งนี้ได้อย่างเฉียดฉิว
ปัง!
จากนั้นเขาก็เตะออกไป ชายคนนั้นกระเด็นลอยไปตกกระแทกพื้นทันที
เหล่ารปภ.โดยรอบกรูกันเข้ามา จับกุมและควบคุมตัวเขาไว้ได้อย่างรวดเร็ว
«คุณ... ขอบคุณนะ!»
หลี่เยี่ยนหรานมองหลินโม่อย่างตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยขอบคุณ
«ไม่ต้องขอบคุณหรอก ดูแลตัวเองให้ดีเถอะ!»
หลินโม่โยนคมมีดที่หักงอทิ้ง ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจพลางเดินไปทางประตู
แต่คำพูดของเขากลับทำให้หลี่เยี่ยนหรานยืนนิ่งงัน
เมื่อคืนถูกวางยา วันนี้ยังถูกลอบสังหาร ดูเหมือนช่วงนี้เธอจะดวงไม่ค่อยดีจริง ๆ
«เดี๋ยวก่อน!»
ขณะที่หลินโม่ใกล้จะออกจากประตู เสียงของหลี่เยี่ยนหรานก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังรัวตามมา
หลี่เยี่ยนหรานเข้ามาขวางหน้าหลินโม่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
«คุณ... อยู่ช่วยฉันได้ไหม?»
หลินโม่ยิ้ม พลางลูบจมูก
«ยังไงล่ะ ตอนนี้ไม่สงสัยแล้วหรือว่าฉันเป็นหนึ่งในพวกนั้น?»
สีหน้าของหลี่เยี่ยนหรานแข็งค้าง แววตาลุ่มลึกขึ้น
«คุณรู้อยู่แล้วหรือว่าฉันสงสัยคุณ?»
«จะพูดยังไงดีล่ะ? ฉันเห็นตั้งแต่เช้าตรู่แล้วว่าใบหน้าคุณถูกไอสีดำปกคลุม เดิมทีคิดจะเตือนด้วยความหวังดี แต่คุณไม่เปิดโอกาสให้ฉันพูดเลยนี่!»
หลินโม่ยิ้มเจื่อน ๆ แต่หลี่เยี่ยนหรานกลับตาเป็นประกาย
«คุณมีความสามารถแบบนี้ด้วยเหรอ?»
«ผมเขียนไว้ในประวัติส่วนตัวแล้วนี่ครับ แค่คุณไม่ได้อ่านเท่านั้นเอง!»
หลี่เยี่ยนหรานพูดไม่ออก ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง ๆ
«คุณได้รับการรับเข้าทำงานแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของฉัน!»
«ไม่เอา! ฉันอยากเป็นแค่รปภ.!»
หลินโม่ปฏิเสธทันทีโดยไม่ลังเล ทำให้หลี่เยี่ยนหรานรู้สึกประหลาดใจมาก
«ทำไมล่ะ?»
«พูดตามตรง ผมมาที่นี่เพื่อตามข่าวของ... คนรู้จักเก่าคนหนึ่ง!»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยี่ยนหรานก็สนใจขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นก็มองไปรอบ ๆ
«เปลี่ยนที่คุยกันหน่อยไหม?»
……
ห้องทำงาน!
หลี่เยี่ยนหรานนั่งเอียงอยู่บนเก้าอี้ ไขว่ห้างจนเห็นเรียวขาวับแวม
«ฉันอยากรู้ว่าหวังจินไห่คนนี้เกี่ยวข้องอะไรกับคุณ?»
«คนรู้จักเก่า แค่นั้น»
ก่อนจะตามหาพ่อบ้านหวังจินไห่พบ เขาไม่มีทางเปิดเผยข้อมูลใด ๆ ทั้งสิ้น
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ผู้ช่วยสาวถือเอกสารเดินเข้ามา
«คุณหลี่คะ เอกสารที่คุณต้องการอยู่ตรงนี้ทั้งหมดแล้วค่ะ»
«วางไว้เถอะ ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ห้ามใครเข้ามา»
ผู้ช่วยสาวพยักหน้าแล้วออกไป หลี่เยี่ยนหรานหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา
«หวังจินไห่! เข้าทำงานแผนกสนับสนุนของกลุ่มธุรกิจบลูเวลเมื่อห้าปีก่อน ระหว่างทำงานขยันขันแข็งมาโดยตลอด ห้าวันก่อนจู่ ๆ ก็ขาดการติดต่อ ที่อยู่ซึ่งทิ้งไว้ก็ไม่มีอยู่จริง ตอนนี้แจ้งตำรวจแล้ว...»
เมื่อเห็นข้อมูลเหล่านี้ หลี่เยี่ยนหรานขมวดคิ้วเรียว ก่อนยื่นเอกสารให้หลินโม่
«หายตัวไปอย่างน่าสงสัยจริง ๆ คุณคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคนในกลุ่มธุรกิจของเราไหม?»
หลินโม่วางเอกสารลงแล้วหัวเราะ
«ลองสืบดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ?»
แววตาหลี่เยี่ยนหรานไหววูบ ก่อนเดินมาหยุดตรงหน้าหลินโม่
«เอาอย่างนี้ คุณช่วยฉันสักเรื่อง พอเสร็จแล้วฉันจะให้สิทธิพิเศษแก่คุณ ให้สืบเรื่องต่าง ๆ ในกลุ่มธุรกิจได้ตามใจ คุณว่าไง?»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินโม่ก็เอนหลังพิงโซฟา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
«ต้องฟังก่อนสิว่าคุณอยากให้ช่วยเรื่องอะไร!»
พูดตามตรง ข้อเสนอนี้ของหลี่เยี่ยนหรานช่างเย้ายวนใจไม่น้อย
ถ้าเขาอาศัยสถานะรปภ.เพียงอย่างเดียวในการสืบเรื่องนี้ เกรงว่าจะเสียเวลาไปไม่น้อย
หากได้สิทธิพิเศษมา การสืบหาความจริงย่อมง่ายขึ้นมาก
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้หวังจินไห่ขาดการติดต่อมาห้าวันแล้ว หากปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป เกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน
«ไปกินข้าวกับฉันมื้อหนึ่ง!»
«แค่นี้เหรอ? คงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกมั้ง!»
หลินโม่รู้ว่ามื้ออาหารนี้ต้องไม่ใช่เรื่องง่ายแน่นอน
«พูดให้ถูกคือ คนพวกเมื่อคืนนี้นั่นแหละ นอกจากเจรจาธุรกิจไม่สำเร็จแล้ว ฉันยังอยากให้คุณช่วยหาตัวคนที่วางยาให้ด้วย!»
หลี่เยี่ยนหรานพูดความคิดในใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง
ถ้าเมื่อคืนเธอไม่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติและรีบหนีออกมา ผลที่ตามมาคงเลวร้ายจนไม่อยากนึกถึง
ที่สำคัญ ตอนนั้นเธอติดต่อคนขับรถทันที แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็ไม่โผล่มา
ไม่ผิดแน่ คนขับรถถูกซื้อไปแล้ว เพราะจนถึงตอนนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้
ตอนนี้เธอขาดคนที่ไว้ใจได้และปกป้องตัวเองได้อยู่พอดี
ผู้ชายตรงหน้าคนนี้แม้จะดูพึ่งพาไม่ค่อยได้ แต่ฝีมือดี แถมทั้งคู่ยัง... ก็ถือว่าเคยเปิดเผยต่อกันแล้วกระมัง
«เชื่อใจฉันขนาดนี้เลย?»
«อืม! ขอแค่คุณช่วยหาตัวคนที่อยู่เบื้องหลังให้ฉันได้ ฉันก็จะให้สิทธิพิเศษกับคุณ ไม่อย่างนั้นฉันรับรองว่าคุณจะไม่มีทางสืบเจอเบาะแสอะไรเลย!»
คำพูดของหลี่เยี่ยนหรานฟังดูเหมือนกำลังต่อรอง แต่แฝงการข่มขู่ไว้เล็กน้อย
«หนึ่งล้าน! ฉันไม่เคยลงมือช่วยใครฟรี ๆ!»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยี่ยนหรานก็หัวเราะทันที ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมา
«ตกลง! โอนให้เดี๋ยวนี้เลย!»
สำหรับเธอ ถ้าหลินโม่ไม่เรียกร้องอะไรเลย เธอคงต้องระวังตัวไว้บ้าง
ในเมื่ออีกฝ่ายต้องการเงิน แบบนี้ก็จัดการง่ายแล้ว
«เอ่อ... ของชิ้นนี้... คุณยังจะซื้อกลับไปไหม?»
หลินโม่หยิบชุดชั้นในลูกไม้ขึ้นมา แกว่งไปมาตรงหน้าหลี่เยี่ยนหราน
ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลี่เยี่ยนหรานแดงก่ำทันที เธออับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
«ฉันให้คุณสองล้าน ช่วยเอามันทิ้งไป!»
……
«ไสหัวไปให้หมด ฉันอยากเห็นนักว่าใครจะกล้าขวาง!»
เสียงห้ามปรามดังมาจากนอกประตู จากนั้นชายคนหนึ่งก็ถีบประตูพรวดเข้ามา
ชายผู้นี้เป็นผู้จัดการของกลุ่มธุรกิจบลูเวล และยังเป็นหลี่เทียนซื่อ ลูกพี่ลูกน้องของหลี่เยี่ยนหรานด้วย
«พี่เยี่ยนหราน คุณไม่...»
หลี่เทียนซื่อพูดได้เพียงครึ่งเดียวก็ชะงักงันกับภาพตรงหน้า
หลินโม่กำลังถือชุดชั้นในลูกไม้แกว่งไปมาต่อหน้าหลี่เยี่ยนหราน
«ไอ้สารเลว! กล้าลวนลามพี่สาวฉันหรือ?»
หลี่เทียนซื่อเดือดดาลขึ้นมาทันที พุ่งเข้าใส่หลินโม่ราวกับหมาบ้าตัวหนึ่ง
«หยุดนะ!»
หลี่เยี่ยนหรานรีบห้าม แต่ก็ไม่ทันแล้ว
หลี่เทียนซื่อชกหมัดออกมาอย่างแรง ซัดเข้าใส่หลินโม่
ตุบ!
หลินโม่ไม่ลนลาน ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทำให้หมัดของอีกฝ่ายพลาดเป้าไปทันที
อาศัยแรงเหวี่ยง หลี่เทียนซื่อหมุนคว้างแล้วล้มกระแทกพื้นอย่างแรง
«ไอ้สารเลว! ยังกล้าหลบอีกเหรอ?»
หลี่เทียนซื่อลุกขึ้นแล้วจะลงมืออีกครั้ง
หลินโม่หันไปมองหลี่เยี่ยนหราน เห็นเธอถอยหลังไปสองก้าว
เขาก็เข้าใจได้ทันที เห็นชัดว่าเธอตั้งใจใช้มือเขาสั่งสอนเจ้าหมอนี่
เขาจึงก้าวเข้าไปอย่างไม่ปรานี ยื่นมือคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้
«เจ็บ... แกอยากตายหรือไง? ปล่อยฉัน!»
หลี่เทียนซื่อเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว ด่าทอออกมาเสียงดัง
หลินโม่พลิกตัวเข้าประชิดแล้วเหวี่ยงอีกฝ่ายข้ามหลัง โยนหลี่เทียนซื่อกระเด็นออกไปทันที
ตุบ!
เสียงทึบดังขึ้น หลี่เทียนซื่อล้มกระแทกพื้นอย่างแรง สภาพน่าอนาถที่สุด
«ไอ้เวร...»
หลี่เทียนซื่อเพิ่งจะอ้าปากพูด ก็เห็นหลินโม่มายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว
«พอแล้ว! หยุดมือเถอะ!»
หลี่เยี่ยนหรานเอ่ยปากขึ้น หลินโม่จึงถอยกลับมา
«ไอ้สารเลว! กล้าทำร้ายฉันหรือ? แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ฉันเป็นผู้ชายคนเดียวของตระกูลหลี่ ฉันจะทำให้แกตายไร้ที่ฝังศพ!»
หลี่เทียนซื่อด่าพลางลุกขึ้นจากพื้น แล้วชี้ไปทางหลี่เยี่ยนหราน
«ดีนักนะ หลี่เยี่ยนหราน! กล้าปล่อยให้เขาทำร้ายฉันหรือ? ฉันจะกลับไปฟ้องคุณปู่แน่!»
«แล้วเรื่องลับ ๆ ที่พวกแกสองคนทำกัน ฉันจะทำให้แกถูกไล่ออกจากกลุ่มธุรกิจบลูเวล...»