ตอนที่ 29 ผิดหวังกับที่เห็นหรือ?

เยี่ยงอย่างจากกรณีครั้งก่อน คืนนี้สวี่อู้ตั้งนาฬิกาปลุกให้เร็วกว่าเดิมครึ่งชั่วโมงเป็นพิเศษ

ไม่ต้องรับเคสฉุกเฉินกลางคืน นอนแปดชั่วโมง ก็เพียงพอ

ลุกขึ้น ล้างหน้าแปรงฟัน

ตอนที่ผลักประตูออกไป นึกถึงภาพเมื่อวาน สวี่อู้หยุดชะงักกึก ยืนนิ่งอยู่กับที่

ในห้องนั่งเล่นได้ยินเสียงเครื่องออกกำลังกายชัดเจน ซ่งถิงซีคงไม่ megdressed อีกแล้วใช่ไหม!

ถ้าไม่ได้ใส่เสื้อ...

แบบนั้นเธอจะเดินตรงดิ่งทำเป็นไม่เห็นดี หรือว่าจะทำเป็นเฉยๆ ไม่สะทกสะท้านดี?

ดูเหมือนจะไม่ดีทั้งคู่ สวี่อู้ยืนนิ่งอยู่กับที่ คิดวนไปวนมา

ห้องนั่งเล่นที่โล่งเปล่า เสียงประตูเปิดแผ่วเบาเพียงนิดก็ชัดเจนมาก

บนระเบียง ซ่งถิงซีกำลังเล่นกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัว ได้ยินเสียงผิดปกติ เขาก็หยุดการเคลื่อนไหวแล้วหันกลับมา

แล้วก็—

ยังไม่ทันเห็นตัวสวี่อู้ ก็เห็นหัวๆ หนึ่งโผล่ออกมาอย่างลับๆ ล่อๆ ที่มุมกำแพงก่อน

ซ่งถิงซี: "...เช้า"

ที่แท้ซ่งถิงซีวันนี้ใส่เสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาว สวี่อู้ถอนหายใจโล่งอก ดึงชายเสื้อผ้าแล้วเดินออกไปทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ: "เช้า"

เมื่อกี๊แอบยื่นหัวไปดูแล้วโดนจับได้ สวี่อู้รู้สึกเก้อเขินนิดๆ รีบแก้ตัวกลบเกลื่อน

"วันนี้คุณออกกำลังกายใส่เสื้อด้วยแฮะ?"

ซ่งถิงซีก้มหน้ามองตัวเอง เข้าใจที่มาของท่าทางเมื่อครู่ของสวี่อู้แล้ว มุมปากยกขึ้น: "ฟังน้ำเสียงคุณหมอสวี่แล้ว ดูเหมือนจะผิดหวังนิดหน่อย?"

ไม่รู้ว่าเพราะคำบ่นเมื่อคืนทำให้ระยะห่างระหว่างกันใกล้ขึ้นหรือเปล่า

ซ่งถิงซีถึงได้แกล้งหยอกเธอด้วย?