"ฉวี่ซานหรงถามแบบนี้...เธอเดาอะไรออกหรือเปล่านะ?"
พอได้ฟังสวี่อู้เล่าเรื่องในห้องปรึกษา เริ่นเสี่ยวซีใจก็วูบลงไปทันที
"ไม่ใช่อย่างนั้น เธอจะพูดประโยคนั้นเป็นความหมายว่าอะไร?"
สวี่อู้ส่ายหน้า ใจตัวเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน: "ไม่รู้สิ"
"แต่ก็ค่อยว่ากันไปทีละก้าวล่ะนะ"
ไม่ใช่ว่าหมอประจำบ้านทุกคนที่หมดวาระแล้วจะมีสิทธิ์สมัครเป็นแพทย์เจ้าของไข้ได้
การเป็นแพทย์เจ้าของไข้ ต้องรอให้โรงพยาบาลเปิดโควตาว่าง
สวี่อู้ค่อนข้างโชคดี ปีนี้พอดีที่อายุรศาสตร์หัวใจมีโควตาว่างหนึ่งตำแหน่ง
หลังปีใหม่ก็สามารถสมัครแข่งขันชิงตำแหน่งได้เลย
เริ่นเสี่ยวซีอธิษฐานในใจ: "ช่วงก่อนเธอสมัคร ขออย่าให้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นเลยนะ"
สวี่อู้กลับคิดได้: "ทำเรื่องตรงหน้าให้ดีก่อนเถอะ"
ตรงหน้า?
ตรงหน้าก็คือแผนกของพวกเธออาทิตย์นี้ต้องไปทริปทีม
ทริปใหญ่ของอายุรศาสตร์หัวใจและศัลยกรรมหัวใจ มีหัวหน้าฟางกับหัวหน้าจ้าวสองหัวหน้าผู้ช่วยเป็นคนนำ ทีมงานได้สร้างกลุ่มไลน์ขึ้นมาสำหรับคนที่ไปทริปครั้งนี้
สองหัวหน้าผู้อาวุโสแค่รับผิดชอบจ่ายเงิน ไม่ร่วมกิจกรรมของเหล่าคนหนุ่มสาว
ก็เพื่ออยู่บ้านกัน เผื่อโรงพยาบาลมีเหตุฉุกเฉินกระทันหันต้องใช้คน จะได้ช่วยหนุนหลังให้ทุกคนได้เล่นกันอย่างสนุกสนาน
ก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้แล้ว จะไปรีสอร์ทน้ำพุร้อนที่เปิดใหม่แถวชานเมือง
ตอนนับจำนวนคนจองห้อง สวี่อู้เห็นชื่อของซ่งถิงซีอยู่ในตาราง
เริ่นเสี่ยวซีก็เห็นด้วย สูดหายใจเข้าอย่างเกินจริง แล้วเอามือปิดปากถามสวี่อู้: "เธอบอกว่าเขาไม่ไปไม่ใช่เหรอ?"