พอได้ยินว่าต้องฉลองร่วมกับแผนกศัลยกรรมหัวใจ เริ่นเสี่ยวซีแทบทำโทรศัพท์หลุดมือ
“ได้ข่าวว่าจะไปเที่ยวที เห็นตื่นเต้นกว่าใครเขา!”
หัวหน้าฟางส่งเสียงหึใส่
แล้วก็ข้ามขั้นตอนการขอความเห็นไปตรง ๆ พร้อมประกาศว่า “งั้นเรื่องนี้ตกลงตามนี้”
การทริปทีมร่วมกันของสองแผนกไม่ใช่ครั้งแรก จะมีใครขัดก็คงไม่มี
-
พ้นจากตำแหน่ง
ไม่ต้องอยู่เวรดึก
สวี่อู้ส่งข้อความถึงเจียงซื่อเยี่ยนล่วงหน้าหลายวัน นัดเธอออกมาฉลอง
ห้าโมงครึ่ง เจียงซื่อเยี่ยนขับเบนท์ลีย์คูเป้มาจอดตรงหน้าอาคารผู้ป่วยนอกได้ตรงเวลาเป๊ะ
นับดูแล้วก็ปีกว่า ๆ แล้วที่ไม่ได้นั่งกินข้าวนอกบ้านกับสวี่อู้เงียบ ๆ เจียงซื่อเยี่ยนอยากไปดื่ม
“ดื่มไม่ได้” สวี่อู้ไม่ยอม
“พรุ่งนี้วันทำงาน ดื่มไม่ได้”
เจียงซื่อเยี่ยนออดอ้อนอย่างไม่พอใจ “ที่รัก แกก็ไม่ได้ออกเวรฉุกเฉินกลางคืนนี่นา อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ ช่วงนี้งานฉันเครียดมาก…”
ทั้งทนายความและหมอล้วนเป็นอาชีพเครียดจัด
เจียงซื่อเยี่ยนเป็นคนมองโลกในแง่ดี ถ้าเธอบอกว่าเครียด แสดงว่าเครียดมากจริง ๆ
สวี่อู้ยอมลดลงหนึ่งขั้น “วันหลัง วันหลังวันหยุด ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนแกดื่มให้หายคิดถึงเลยได้ไหม?”
สวี่อู้ในเรื่องงานดื้อรั้นเสมอ เจียงซื่อเยี่ยนเข้าใจเธอดี ก็เลยไม่ฝืน
สุดท้ายสองคนก็ไปกินหม้อไฟ
“นี่คือหม้อไฟมื้อแรกตั้งแต่ฉันกลับประเทศ แทบจะคิดจะแย่แล้ว…”
น้ำซุปยังไม่เดือด เจียงซื่อเยี่ยนก็แทบจะเอาหม้อลงไปแล้ว
“เฮ้ย ที่รัก แกเองก็ไม่ได้ออกมากินหม้อไฟนานแล้วเหมือนกันใช่ไหม?”
เจียงซื่อเยี่ยนไม่ถามก็ยังดี