เริ่นเสี่ยวซีมองสวี่อู้ แล้วถามว่า "อู้อู้ เธอเรียกบริการห้องหรือยัง?"
สวี่อู้ส่ายหน้า "ยัง"
ด้านที่เธออยู่ติดกับบันได เธอสวมชุดคลุมอาบน้ำ แล้วลุกไปเปิดประตู
แสงสาดเฉียงลอดผ่านช่องประตู
ซ่งถิงซียืนอยู่ที่โถงทางเดิน มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง
เขาสูง จึงบังแสงไฟไว้ สวี่อู้ถูกเงามืดทาบเข้าทั้งตัว
ดวงตาเบิกกว้าง "นายมาได้ยังไง!"
เพื่อนร่วมงานพักห้องคู่กันอยู่ชั้นล่าง
แต่ก็ยังมีหลี่ฮ่าว
สวี่อู้มองออกไปนอกประตูอย่างกังวล
ท่าที่แหย่หัวออกไป ชายเสื้อคลุมหลุด เธอก็ถูกซ่งถิงซีคว้ามือไปรวบให้เรียบร้อย
"ไม่มีอะไร ทำไมไม่มาห้องฉันล่ะ"
?
"...หะ?" สมองสวี่อู้ช็อตไปชั่วขณะ
ซ่งถิงซีแกว่งโทรศัพท์ในมือ
"แม่จะวิดีโอคอลหาเรา ไล่มาสามรอบแล้ว"
"...อ้อ" สวี่อู้ถอนหายใจโล่งอก
ถามซ่งถิงซี "งั้นฉันต้องเปลี่ยนเสื้อไหม?"
"ถ้าต้องก็รอฉันแป๊บหนึ่ง"
"ไม่ต้องเกรงใจ ห้องอยู่ห้องข้าง ๆ กันเอง"
ในรีสอร์ทน้ำพุร้อน ผู้คนเดินไปมาใส่ชุดคลุมอาบน้ำกันทั่ว ไม่ได้เปิดเผยอะไร
สวี่อู้คิดว่านั่นก็จริง ก็เลยไม่ย้อนกลับไปในห้องให้วุ่นวาย
ระยะระหว่างสองห้องไม่ไกล
ตอนหลี่ฮ่าวจองห้อง สวี่อู้ไม่ได้ดู
เดินตามซ่งถิงซีเข้าไปในห้อง
เหวินเชี่ยนวิดีโอคอลเข้ามาพอดี
เธอไม่มีธุระอะไร
ก็แค่อยากวิดีโอมาแสดงความยินดีกับสวี่อู้เรื่องที่พ้นจากตำแหน่ง จะได้ดูเป็นทางการหน่อย
แล้วก็เร่งอีกครั้งเรื่องให้สวี่อู้กลับบ้านไปกินข้าวอาทิตย์หน้า
เรื่องของซ่งถิงซี เธอไม่เอ่ยถึงสักคำ ดูเหมือนลูกชายกับสามีต้องทำหน้าที่เป็นเพียงฉากหลังที่ดีในกล้องของกันและกันเท่านั้น