อีกฝั่งหนึ่ง
สวี่อู้เพิ่งจะจากไป ซ่งถิงซีก็กดโทรศัพท์หาแม่ของเขาอีกครั้ง
"อู้ๆ?"
"ผมเอง"
พอได้ยินว่าเป็นเสียงของซ่งถิงซี ปลายสายก็ไม่ได้ปิดบังอะไร ใส่น้ำเสียงที่ค่อนข้างรำคาญ
เหวินเชี่ยน: "มีเรื่องอะไร?"
"แม่ครับ" ซ่งถิงซีทำเสียงหนักลง "คราวหน้าไม่ต้องใช้วิธีแบบนี้อีก"
ถ้าเหวินเชี่ยนไม่ก่อเรื่องนี้ขึ้นมา หลี่ฮ่าวก็คงไม่ทำคนตกใจขนาดนั้น
แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี้ซ่งถิงซีไม่ได้พูด
แค่เพียงน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจเท่านั้น
เขาที่ไม่พอใจ เหวินเชี่ยนก็ไม่พอใจเหมือนกัน "แม่ทำวิธีอะไรของแม่กันแน่?"
ซ่งถิงซีเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ผมเห็นบันทึกแชตระหว่างแม่กับอู้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน"
เมื่อกี้ เหวินเชี่ยนโทรมาบอกว่ามีเรื่องจะหาสวี่อู้ แต่ติดต่อไม่ได้ เขาถึงได้ไปตามหา
แต่เห็นได้ชัดว่า ความจริงไม่ได้เป็นแบบนั้น
ถูกจับได้คาหนังคาเขาต่อหน้าลูกชาย เหวินเชี่ยนไม่ได้รู้สึกกระดากใจแม้แต่น้อย
ความสนใจของเธอไม่ได้อยู่ที่สิ่งที่ซ่งถิงซีพูดเมื่อกี้เลย
"เดี๋ยวนะ เธอพูดว่าอะนะ? เธอดูบันทึกแชตของอู้แล้วงั้นเหรอ?!"
เหวินเชี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "พวกเธอสนิทกันถึงขนาดแลกกันดูโทรศัพท์ได้แล้วเหรอ?"
อะไรกันเนี่ย ซ่งถิงซีรู้สึกได้แต่โมโห
แต่เหวินเชี่ยนฝั่งนั้น เห็นทีจะเข้าไปในโลกของตัวเองแล้วไม่ยอมออกมา
"ความสัมพันธ์ดีๆ เป็นเรื่องดี!"
"แต่แม่ก็ต้องตำหนิเธอหน่อยนะ! ผู้ชายตัวโตๆ จะหึงหวงกันขนาดนั้นได้ยังไง!"
"การแอบดูโทรศัพท์ของแฟนมันเสียมารยาทมากรู้นะ!"