"ช่างบังเอิญจริง คุณหมอซ่ง"
ฉวี่ซานหรงเห็นซ่งถิงซีแต่ไกลตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว
เขายังเหมือนตอนเรียนหนังสือ ไม่ว่านั่งตรงไหนก็ดึงสายตาคนรอบข้างได้ในพริบตาเสมอ
บนมือถือของซ่งถิงซีเป็นบทความวิจัยที่นักเรียนส่งมาให้
ได้ยินเสียงทักทาย ก็พยักหน้ารับเบา ๆ หนึ่งที
เป็นการพยักหน้าตามมารยาทแบบรีบ ๆ ฉวี่ซานหรงแอบคิดว่าซ่งถิงซีคงไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร
ช่างเถอะ
ฉวี่ซานหรงไม่คิดจะไปยื่นหน้าให้ตัวเองขายหน้า
อีกฝั่งหนึ่ง
สวี่อู้ลากเริ่นเสี่ยวซีเดินออกไปก่อนที่ฉวี่ซานหรงจะเข้าไปทักทายเสียอีก
"อย่าพูดไร้สาระ"
"จะไร้สาระได้ยังไงกัน!"
เริ่นเสี่ยวซีร้อนใจไปกับเธอ "เธอไม่กลัวเหรอว่าฉวี่ซานหรงจะเอาชนะไม่เลิกจริง ๆ"
สวี่อู้ขมวดคิ้วเบา ๆ "ไม่หรอก"
"ความสัมพันธ์ไหนก็ตามที่จะเอาชนะไม่เลิกได้ จะต้องมีฝ่ายชายให้สัญญาณบางอย่างกับอีกฝ่ายไม่มากก็น้อยเสมอ"
"ฉันเชื่อมั่นในตัวซ่งถิงซี ส่วนเธอก็อย่าไปเข้าใจหมอฉวี่ผิด"
เริ่นเสี่ยวซีมีฟิลเตอร์เพื่อนรัก
ยืนอยู่ในมุมมองของเธอแล้วพูดแบบนั้นก็ถือเป็นเรื่องปกติ
แต่ความสัมพันธ์จะเกิดปัญหา ไม่เคยเป็นความผิดของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งฝ่ายเดียว
ผู้หญิงจะอยู่รอดในแผนกศัลยกรรมได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้มีเส้นสายของผู้อำนวยการโรงพยาบาลค้ำไว้ ฉวี่ซานหรงก็ต้องมีความสามารถจริงแน่นอน
ไม่จำเป็นต้องไปทำลายผู้หญิงคนหนึ่งที่กว่าจะยืนอยู่จุดสูงสุดได้ไม่ง่าย แค่เพราะความชื่นชอบฝ่ายเดียว
สวี่อู้พูด "หมอฉวี่แค่ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าซ่งถิงซีแต่งงานแล้ว"