"เขาร้องเรียกซ่งถิงซีว่าหัวหน้าแผนก?"
เมื่อจินเฟิ่งซื่อถามแบบนี้ สวี่อู้ก็เดาได้ทันทีว่าเธอเพิ่งไปที่ศัลยกรรมหัวใจมา
"อือ"
"คราวที่แล้วยังไม่ทันได้บอกท่าน"
จินเฟิ่งซื่อไม่เชื่อ:"คราวไปที่บ้านน่ะเรียกว่าไม่ทัน งั้นอาทิตย์ที่แล้วที่แม่เอาเค้กวันเกิดมาส่ง ก็ไม่ทันอีกเหรอ?"
สวี่อู้ไม่พูดอะไร แค่มองจินเฟิ่งซื่อ
สายตานั่นคือคำตอบ
"แม่ เรากำลังแต่งงานเงียบ ๆ กันอยู่"
"ดังนั้นความสัมพันธ์นี้ยังไม่อยากให้คนนอกรู้"
จินเฟิ่งซื่อที่ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่ม"คนนอก"โดยลูกสาวตัวเอง ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
ในใจรู้สึกไม่เป็นสุขนัก:"แต่แม่เป็นแม่ของลูกนะ"
"แต่งงานก็ไม่บอกแม่ ตัวตนของอีกฝ่ายก็ไม่ยอมบอกความจริงกับแม่ แล้วเราสองคน..."
สวี่อู้ขัดขึ้น พลางมองจินเฟิ่งซื่อ:"แม่"
"ถ้าเป็นแค่แม่คนเดียว ลูกจะบอก"
จินเฟิ่งซื่อจ้องลูกสาวอยู่นาน
สวี่อู้สูดหายใจลึก ๆ:"แม่ ต่อให้รู้ไว้คนเดียวก็ได้ใช่ไหม?"
"หนูกำลังจะยื่นเรื่องขอเลื่อนตำแหน่ง อย่ามาสร้างเรื่องวุ่นวาย อย่าบอกเวินอวี่"
"ถือว่าหนูขอร้องแม่ก็แล้วกัน"
ระหว่างแม่ลูกแท้ ๆ ต้องถึงขั้นใช้คำว่าขอร้องเลยงั้นเหรอ
สายกระเป๋าในมือจินเฟิ่งซื่อกำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
จะพูดอะไรอีก สวี่อู้ก็มีสายเข้า
สายจากหัวหน้าฟาง
"ถึงเวลาแล้ว เธอยังไม่อยู่ในออฟฟิศ?"
สวี่อู้:"หนูกลับเดี๋ยวนี้ค่ะ อาจารย์"
วางสาย
สวี่อู้เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเสื้อกาวน์
"แม่ วันนี้หนูมีคลินิกสอนนักศึกษาแพทย์ ไปไม่ทันแล้ว"
"งั้นแม่ลงไปกับลูก" จินเฟิ่งซื่อพยักหน้า
สองคนเปิดประตูออกไป
กลางโถงทางเดิน หัวหน้าฟางถือแฟ้มเอกสารปกแข็งยืนอยู่หน้าประตูออฟฟิศ มองมาทางนี้