ห้องตรวจมีขนาดแค่ไม่กี่ตารางเมตร
พ่อผู้ป่วยร้องเสียงดังขนาดนั้น ยิ่งทำให้เด็กกลัวจนร้องไห้ louder
สถานการณ์ชั่วขณะยากที่จะควบคุม
สวี่อู้มองไปทางนั้น: "คุณพ่อผู้ปกครองคะ กรุณาสติสตังหน่อย..."
"ฉันไม่สติแล้ว! เธอหลีกไป! ฉันไม่ให้เธอตรวจลูกฉันเด็ดขาด!"
ผู้ปกครองคนนั้นไม่ให้สวี่อู้พูดจบ มือชี้ไปทางหัวหน้าฟางที่อยู่ด้านหลังสวี่อู้อย่างแรง
"ให้หัวหน้าของเธอตรวจฉัน"
สวี่อู้ชี้แจง: "คุณพ่อผู้ปกครองคะ ที่นี่เป็นคลินิกสอนหนังสือ"
"อย่ามาพูดอะไรกับฉันเรื่องนี้!"
ผู้ปกครองส่งเสียงเยาะ มองป้ายชื่อที่ติดอยู่ที่คอเสื้อของสวี่อู้: "สวี่อู้ หมอฝึกหัด"
"อายุแค่นี้จะตรวจโรคอะไรได้? เข้ามาทางเส้นหลังใช่ไหมล่ะ?"
ถูกตั้งคำถามเรื่องความสามารถหลายครั้ง สวี่อู้ขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามอธิบายกับผู้ปกครองคนนั้น
"ที่เมื่อกี้ถามคุณเกี่ยวกับโรคของลูกคุณ ไม่ใช่เพราะไม่มีความสามารถ"
"ผนังกั้นหัวใจห้องล่างรั่ว ต้องดูว่าจำเป็นต้องผ่าตัดทันทีหรือไม่ ไม่ได้ดูแค่ค่าตัวเลขเท่านั้น แต่ต้องดูพัฒนาการของเด็ก การทำงานของปอด..."
ผู้ปกครองไม่ยอมฟัง: "อย่ามาพูดอะไรกับฉันพวกนี้!"
"วันนี้ต่อให้เธอพูดเก่งแค่ไหน ฉันก็ไม่มีทางเอาเด็กไปไว้กับเธอ"
"หาหมออายุน้อยๆ มาหลอกกันเพ่เล่อเนี่ยนะ? ช่างเถอะ นี่ไม่ใช่ลูกของเธอเอง!"