ซ่งถิงซีก้มหน้ายิ้มแผ่วเบา
เมื่อคืนสองครั้งนั้นดุไปหน่อยจริงๆ
แต่ที่ได้เห็นสวี่อู้ตัวสั่นระริกอยู่ในอ้อมแขนของเขา...
ซ่งถิงซีกลืนน้ำลายเอื๊อก เอี้ยวหน้าหนี
ไม่กล้ามองตาสวี่อู้อีก
จับมือเธอเดินตรงออกไป
"คุณหมอสวี่ สมองส่วนหน้าจะพัฒนาแค่ไหน ก็มีวันที่เหตุผลต้องยอมจำนนต่อตัณหาอยู่ดี"
ในออฟฟิศ
เริ่นเสี่ยวซีพูดว่า "ประโยคนี้ฉันต้องจำไว้"
"ต่อไปใครว่าฉันปลื้มร่างหล่อของผู้ชาย ฉันก็จะตอบแบบนี้เหมือนกัน"
เธอพูดว่า "เห็นไหม อ่านหนังสือเยอะก็ดีแบบนี้แหละ คำหยาบๆ อย่าง 'ตามใจปากท้อง' สองคำนี้ พูดออกมาได้โรแมนติกขนาดนี้"
"แหม ยังเหตุผลยอมจำนนต่อตัณหาอีก ไม่น่าเชื่อว่าหัวหน้าแผนกซ่งที่อยู่ต่อหน้าคนอื่นจะเก่งแบบนี้"
คิวแรกมีผ่าตัด
สวี่อู้คุยกับเริ่นเสี่ยวซีอยู่ครู่หนึ่ง ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าออกไป
ศัลยกรรมหัวใจ
หลี่ฮ่าวหน้านิ่วคิ้วขมวดเดินออกจากออฟฟิศของซ่งถิงซี
เดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาล เห็นเสี่ยวจางดูท่าทางไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย
หลี่ฮ่าวเดินเข้าไปถามเธอ "เช้านี้เธอไม่โดนด่าเหรอ?"
เรื่องมันเป็นแบบนี้
หลี่ฮ่าวหมดวาระการเป็นแพทย์ประจำบ้าน ก็กลับมาทำหน้าที่ดูแลเตียงคนไข้ตามปกติ
เตียง 7 กับเตียง 8 เป็นความรับผิดชอบของเขา
คนไข้ทั้งสองคนอายุประมาณหกสิบกว่าๆ
คนไข้สูงอายุเป็นพวกดื้อรั้นที่สุด
หลี่ฮ่าวจำบทเรียนจากประสบการณ์ที่ผ่านมาได้ขึ้นใจ ตั้งแต่ทั้งสองคนเข้ารับการรักษา ก็ป้องกันไว้ทุกทาง
แต่ก็ยังกันไม่ได้ที่คนไข้สองคนนี้จะก่อเรื่อง!
เมื่อคืน คนไข้เตียง 7 รู้สึกกังวลก่อนผ่าตัด ทำให้ประสาทซิมพาเทติกตื่นตัว ความดันเลยสูงนิดหน่อย