“ตื่นเช้ามาคิดอะไรอยู่?”
เริ่นเสี่ยวซีรีบวิ่งเข้ามาในออฟฟิศในวินาทีสุดท้ายก่อนเวลาเริ่มงาน
พอเห็นสวี่อู้นั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะ ก็รีบมาแชร์เรื่องโกลาหลในครัวตอนเช้าของตัวเอง
“เมื่อเช้าแม่ฉันใช้หม้ออัดความดันตุ๋นไก่ เธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น”
“เฮ้ย! หม้อระเบิด ไก่กระเด็นไปติดเพดาน ฉันยังถ่ายรูปไว้เลย ดูสิ!”
ในอัลบั้มของเริ่นเสี่ยวซีมีรูปไก่บนเพดานสิบกว่าฮ็อต
สวี่อู้ดูแล้วยิ้ม ลากลิ้นชักหยิบขนมให้เริ่นเสี่ยวซี “ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม?”
เริ่นเสี่ยวซีหัวเราะแหะๆ ชี้ไปที่หน้าจอมือถือ “ข้าวเช้าฉันเนี่ย ถูกเพดานกินไปแล้วไงล่ะ”
บิสกิตไส้เนื้ออบ อร่อยมาก
เริ่นเสี่ยวซีทานไปห้าซองติดๆ ลงท้องเรียบร้อยแล้ว ถึงนึกขึ้นได้ถามสวี่อู้ “ตอนฉันเข้ามา เธอกำลังคิดอะไรอยู่ ตั้งใจจัง”
สวี่อู้ถามเริ่นเสี่ยวซี “นอกจากเธอ ยังมีใครรู้อีกไหมว่าเมื่อก่อนป้าแนะนำให้ฉันไปดูตัว”
เริ่นเสี่ยวซีเบิกตากว้าง ส่ายหัว “ไม่มีใครรู้นี่ แล้วยังไง?”
สวี่อู้ก็ส่ายหัว แล้วเล่าให้ฟังถึงคำพูดของซ่งถิงซีตอนจะออกจากบ้านเมื่อเช้า
“เธอว่าเขาหมายความว่ายังไง”
เริ่นเสี่ยวซีก็ฟังไม่เข้าใจเหมือนกัน
ทั้งแผนกอายุรศาสตร์หัวใจ ตอนนี้ใครไม่รู้ว่าสวี่อู้แต่งงานแล้ว ยังจะมีใครมาหาให้ไปดูตัวอีก
เว้นแต่ว่า... ไม่ใช่คนในแผนกของพวกเธอ
เริ่นเสี่ยวซีหยิบมือถือออกมา พิมพ์ข้อความหาเสี่ยวเซี่ยปึงปัง พร้อมกับพูดกับสวี่อู้ “เดี๋ยวนะ ฉันถามให้”