เมื่อเทียบกับคำว่า "ฉันรักเธอ" ที่เลื่อนลอย สวี่อู้ต้องยอมรับว่า คำสารภาพของซ่งถิงซีแบบนี้ จับต้องได้จริง และโดนใจเธอมากกว่า
เธอยิ้มน้อยๆ แล้วยกมือขึ้นชมแหวนที่อยู่บนนิ้วท่ามกลางแสงไฟ ถามว่า "จู่ๆ นึกยังไงถึงซื้อแหวนให้ฉัน"
"ไม่ใช่จู่ๆ"
ซ่งถิงซีมองสวี่อู้ "ซื้อตั้งแต่หลังแต่งงานแล้ว ตอนนั้นไม่ให้ เพราะกลัวเธอจะอึดอัด"
ก็บอกแล้วไงว่า ค่อยเป็นค่อยไป
ถ้าใช้สิ่งภายนอกมากดดันให้สวี่อู้ต้องเดินหน้าไปทั้งที่ไม่อยาก นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ
"อื้ม"
สวี่อู้ก้มหน้า ปลายนิ้วหัวแม่มือลูบไปมาที่นิ้วนาง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เงาของขนตาทอดอยู่ใต้เปลือกตา ดูเหมือนเสียใจ ทำให้อีกฝ่ายอยากโอบกอดเธอไว้
แล้วซ่งถิงซีก็ทำแบบนั้นจริงๆ
เอวของสวี่อู้นุ่มมาก ใช้มือเดียวก็สามารถอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนขาได้
อ้อมกอดของซ่งถิงซีอบอุ่นมาก สวี่อู้รู้สึกได้ แล้วก็ได้ยินเขาถาม "วีแชทของใคร?"
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา "เธอก็เดาได้ไม่ใช่เหรอ"
ซ่งถิงซี "อยากฟังเธอพูดเอง"
เสียงประทัดดังสนั่นขนาดนั้น ต่อให้อยากนอนก็คงนอนไม่หลับ อีกอย่าง ตอนกลางคืนแบบนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่จะเปิดใจพูดคุยกันจริงๆ
สวี่อู้หายใจเข้าลึกๆ
"จริงๆ แล้วเธอก็คิดเหมือนกันใช่ไหม ว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับแม่ฉันมันแปลกๆ"
"นิดหน่อย"
ซ่งถิงซีพูดตามจริง
มือที่โอบอยู่ด้านหลัง เผลอเก็บเส้นผมของสวี่อู้เส้นหนึ่งมาหมุนเล่นที่ปลายนิ้วโดยไม่รู้ตัว
คันๆ ไปนิดหน่อย แต่การกระทำเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ ก็ทำให้คำพูดที่เธอจะพูดต่อจากนี้ง่ายขึ้นเยอะ