หลายปีก่อนหน้านี้ ทุกปีช่วงปีใหม่เซวี่ยอู้ก็ต้องเข้าเวรเหมือนกัน
เคยมีบ้างที่ช่วงปีใหม่ทั้งช่วงไม่ได้กลับบ้าน
แต่จินเฟิ่งซื่อรู้สึกได้ว่าคราวนี้มันไม่เหมือนเดิม
เธอไม่ส่งข้อความไปถามอีก แค่เก็บความรู้สึกนั้นไว้กับตัวเอง
วันขึ้นสองก็ไม่กลับมา
วันขึ้นสามก็ไม่มีสักสายโทรศัพท์
วันขึ้นสี่ แฟนสาวของเวินชาง ฉวี่ซานหรง มาที่บ้านเพื่ออวยพรปีใหม่
ระหว่างทานข้าว จินเฟิ่งซื่อยังคงเหม่อลอย มือไม่ยอมวางโทรศัพท์ เห็นได้ชัดว่ากำลังรอสายอยู่
เวินอวี่อดไม่ได้อีกแล้ว พอฉวี่ซานหรงไปล้างมือ เธอก็พูดออกมาตรงๆ
“แม่คะ จำเป็นต้องขนาดนั้นไหม? เขาไม่แม้แต่จะคิดถึงแม่ แต่แม่กลับไปทำหน้าตาอ้อนวอนเอาหน้าไปทาแป้ง”
ในบ้านมีแขก
พ่อเวินขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
จินเฟิ่งซื่อหงุดหงิดอยู่แล้ว
พอคิดว่าแม่ลูกกลายเป็นแบบนี้ได้ ส่วนใหญ่ก็เพราะเวินอวี่
สีหน้าเย็นชาทันที เตือนเวินอวี่: “หมอฉวี่ยังอยู่ที่นี่ ทำลายงานเลี้ยงต้อนรับเซวี่ยอู้ไม่พอ เมื่อพี่ชายเธอพาแฟนมาบ้าน เธอจะทำลายอีกคนใช่ไหม?”
รอยยิ้มที่มุมปากเวินอวี่แข็งทื่อ
จินเฟิ่งซื่อกระแทกเสียง——“อีกอย่าง เซวี่ยอู้ไม่กลับบ้าน ก็เพราะเธอชอบพูดจาไม่เข้าหูอยู่เรื่อยไม่ใช่หรือ?”
ที่พูดออกไปก็แค่ประชดประชัน