วันตรวจฟรี รถบัสของโรงพยาบาลออกเดินพร้อมกัน
เริ่นเสี่ยวซีมาถึงก่อน เผื่อที่ให้นั่งไว้ให้สวี่อู้แล้ว
เธอรออยู่พักหนึ่ง จนใกล้จะถึงเวลาเดินทาง ถึงได้เห็นสวี่อู้เดินมา
สวี่อู้นั่งลง ท่าทางดูไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงเท่าไร
เริ่นเสี่ยวซีถามด้วยความเป็นห่วง:“นอนไม่พอเหรอ?”
“นอนดึกไปหน่อย” สวี่อู้หาวหนึ่งที
น่าสงสัยมาก เริ่นเสี่ยวซีมองสวี่อู้อย่างพินิจพิเคราะห์สองสามที
ตอนเป็นแพทย์ประจำบ้านปีนั้นยังไม่เคยเห็นสวี่อู้เหนื่อยจนขนาดนี้มาก่อนเลย
เธอส่ายหน้าพร้อมทำเสียงเอเย้ เย้าแหย่:“นอนไม่หลับเหรอ? เป็นไปไม่ได้ เธอเคยนอนไม่หลับเมื่อไรกัน”
ไม่ต้องรอให้สวี่อู้ตอบ เริ่นเสี่ยวซีก็ถามเองตอบเอง
“หรือว่าพอคิดว่าจะต้องไปทำงานต่างจังหวัดสามวัน เริ่มคิดถึงคนที่บ้านแล้ว?”
ไม่ได้คิดถึงเลย
สวี่อู้กลืนน้ำลาย ไม่อยากเตือนเริ่นเสี่ยวซีว่า อาการนอนไม่หลับแบบหนึ่งนั้น เรียกว่านอนไม่หลับแบบถูกบังคับ
เธอหลับตาลง น้ำเสียงจนใจ:“ก็ประมาณนั้นแหละ”
เริ่นเสี่ยวซีหัวเราะคิกคัก
หัวเราะได้ครึ่งทาง น้ำเสียงท้ายประโยคก็หยุดลงกระทันหัน
สูดหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วตื่นเต้นปาบเข้าไปที่แขนสวี่อู้
“เฮ้ย! หลี่ฮ่าวไม่ได้บอกเหรอว่าศัลยกรรมหัวใจให้หัวหน้าแผนกหลิวเป็นคนนำทีม?”
ไม่ต้องลืมตาก็เดาได้ว่าซ่งถิงซีขึ้นรถมาแล้ว
สวี่อู้เตือน:“เบาๆ หน่อย”
เริ่นเสี่ยวซีรีบเอามือปิดปาก
บุคลากรทางการแพทย์มาครบ คนขับรถก็ออกรถ
ไปอำเภอซิงหลง ขึ้นทางหลวงตลอดทาง
รถขับมั่นคง สวี่อู้ได้นอนเติมพลังไปตลอดทาง
พอตื่นขึ้นมาอีกที รถบัสก็จอดอยู่ใต้โรงแรมพอดี
เพื่อความสะดวกในการตรวจ คนดูแลได้จัดที่พักให้พวกเขาอยู่ตรงข้ามโรงพยาบาลประจำเมืองพอดี