ออกตรวจคนไข้ทั้งวัน ไม่ได้แตะมือถือเลยตลอดวัน
ข้อความนี้ของเสี่ยวเซี่ยส่งมาตั้งแต่ช่วงสายของเช้า
เริ่นเสี่ยวซีเพิ่งเห็นเมื่อกี้
เธอคอแข็งทื่อ ค่อย ๆ หันหน้าไปถามสวี่อู้ “เธอรู้ได้ยังไง?”
สวี่อู้ก็งงเหมือนกัน ส่ายหน้า
เริ่นเสี่ยวซีเป็นคนใจร้อน โทรกลับไปทันที
เสี่ยวเซี่ยเพิ่งเลิกงานถึงบ้าน
เริ่นเสี่ยวซีเข้าเรื่องเลย ถามว่า “เสี่ยวจางบอกเธอเหรอ?”
นอกจากเสี่ยวจางก็ไม่มีใครอื่นแล้ว
ไม่ทันให้เสี่ยวเซี่ยตอบ เริ่นเสี่ยวซีก็ถามต่อทันที “แล้วเสี่ยวจางรู้ได้ยังไง?”
“หืม?”
ปลายสาย เสี่ยวเซี่ยสงสัย ทำเสียงหืมออกมา
แล้วถามเริ่นเสี่ยวซีว่า “ไม่ใช่นะ เธอไม่ควรถามฉันก่อนเหรอว่า ภรรยาหัวหน้าแผนกซ่งคือใคร?”
เริ่นเสี่ยวซีที่เพิ่งนึกขึ้นได้ตกใจจนเกือบกัดลิ้นตัวเอง
รีบกลบเกลื่อนว่า “……อ๋อ ใช่ แล้วคือใครล่ะ?”
เสี่ยวเซี่ยบอกว่า “ไม่รู้สิ”
พูดว่าไม่รู้เสร็จ เธอจึงเล่าให้เริ่นเสี่ยวซีฟังว่าเรื่องนี้เธอรู้มาได้อย่างไร
เสี่ยวเซี่ยเล่าว่า วันนี้ตอนกลางวัน โรงพยาบาลมีพยาบาลฝึกงานชุดใหม่เข้ามา
คนที่ถูกจัดไปอยู่ศัลยกรรมหัวใจ บอกว่าเมื่อไม่นานมานี้เคยเจอหัวหน้าแผนกซ่งบนเครื่องบิน
เสี่ยวเซี่ยเล่าว่า บังเอิญจริง ๆ พยาบาลน้องคนนั้นถูกจัดมาอยู่กับเสี่ยวจางพอดี
สองคนสนิทกันแล้ว พยาบาลน้องคนนั้นก็ถามเสี่ยวจางว่า ภรรยาหัวหน้าแผนกซ่งเป็นหมออยู่แผนกไหน
เสี่ยวเซี่ยบอกว่า “เสี่ยวจางได้ยินแล้วถึงเพิ่งเดาออกว่า ภรรยาหัวหน้าแผนกซ่งอยู่ในโรงพยาบาลเราเอง!”