“นอกจากให้กลับบ้านไปกินข้าวแล้ว ไม่ได้พูดอย่างอื่นอีกเหรอ?”
เช้าวันเสาร์ ซ่งถิงซีก็นำกระเป๋าเดินทางออกจากบ้านไป
ไม่ต้องทำงานล่วงเวลา
ตอนเย็นสวี่อู้นัดเจียงซื่อเยี่ยนออกมากินปิ้งย่าง
ปิ้งย่างก็ต้องคู่กับเบียร์
เจียงซื่อเยี่ยนกวักมือเรียกพนักงาน สั่งเบียร์สองแก้วใหญ่ทันที
“อย่า”
สวี่อู้ส่ายหน้า “พรุ่งนี้ฉันต้องไปกินข้าวที่บ้านซ่งถิงซี ฉันไม่ดื่ม”
เจียงซื่อเยี่ยนง้อ “เบียร์แค่ขวดเดียวก็ไม่ดื่มเลยเหรอ?”
เรื่องเมื่อสัปดาห์ที่แล้วยังทำให้ใจไม่หาย สวี่อู้จึงส่ายหน้า
เจียงซื่อเยี่ยนไม่พูดต่ออีก
“ไม่ดื่มก็ถูกแล้ว”
“ไม่ดื่ม กลับบ้านไปจะได้เช็กสามีได้”
“ฉันเช็กสามี? เช็กซ่งถิงซีเหรอ?” สวี่อู้ถาม
เจียงซื่อเยี่ยนมองด้วยสายตาไม่เข้าใจ “ไม่ใช่แล้วจะอะไร?”
“พวกเธอเป็นสามีภรรยากัน เขาไปทำงานนอกเมือง เธอเช็กเขาก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”
“เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าความประทับใจแรกที่เธอมีต่อซ่งถิงซีเป็นยังไง?”
ก็ในงานเลี้ยงปีใหม่ครั้งนั้น ซ่งถิงซีขึ้นเวทีพูด สวี่อู้ไม่ได้ลืม
เจียงซื่อเยี่ยนพยักหน้าแรง ๆ “ใช่แล้ว”
“แล้วเธอไม่กลัวเหรอว่าคราวนี้จะมีคุณหมอผู้หญิงแบบเดียวกับเธอ ทำแบบเดียวกันอีก?”
สวี่อู้อดขำไม่ได้ “ไปเรียนสำนวนให้ดี ๆ เถอะเธอ”