คนที่โทรมาคือคุณซุน แพทย์ประจำบ้านคนใหม่
แม่ของคุณซุนหกล้ม เขาต้องรีบกลับบ้านเกิดทันที
เรื่องลาหยุด หัวหน้าฟางอนุมัติแล้ว
แต่งานของแพทย์ประจำบ้าน สองวันนี้ต้องมีคนช่วยทำแทน
สวี่อู้เพิ่งพ้นจากตำแหน่งมา เหมาะสมที่สุด
สวี่อู้ไม่พูดพล่าม สวมเสื้อกลับเข้าโรงพยาบาลทำงานทันที
รับโทรศัพท์เวร รับช่วงผู้ป่วย ทุกอย่างเหมือนย้อนกลับไปเมื่อสองสามเดือนก่อน
กลางคืนมีเคสฉุกเฉินแค่เคสเดียว
สวี่อู้หลับไปครู่หนึ่งบนโต๊ะตอนดึก
พอฟ้าสาง กลัวว่าเหวินเชี่ยนจะยังไม่ตื่น เลยส่งข้อความไปก่อน
สวี่อู้: [แม่ หมอในโรงพยาบาลสลับเวรกะทันหัน กลับไปกินข้าวกับแม่ไม่ได้แล้ว]
เหวินเชี่ยนโทรกลับมาทันที
เหวินเชี่ยน: "สลับเวรกะทันหัน อย่างนั้นช่วงบ่ายก็ไม่มีเวลาเหรอ?"
สวี่อู้ตอบว่าใช่
เหวินเชี่ยนถอนหายใจอย่างเสียดาย: "แม่ทำของอร่อยไว้เยอะเลยนะ"
พูดจบ ก็ถามสวี่อู้: "หรือว่า แม่เอาไปส่งให้ที่โรงพยาบาลดีไหม?"
บ้านตระกูลซ่งไกล อาหารมื้อหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้น
สวี่อู้พูด: "แม่ อย่าลำบากเลย หนูจะแวะกลับไปทานเอง"
"จะเรียกลำบากได้ยังไง?" เหวินเชี่ยนพูด: "การได้เจอคนที่อยากเจอ เรียกว่าความสุขต่างหาก"
เธอพูด: "หนูไม่รู้นะ แม่อยากไปเยี่ยมหนูที่โรงพยาบาลมานานแล้ว ซ่งถิงซีมันห้ามแม่ไว้ ไม่ให้ไป! บอกว่าแม่จะไปกวนหนูทำงาน!"
"วันนี้ก็วันหยุดเสาร์อาทิตย์แล้ว น่าจะไม่กวนเท่าไหร่แล้วใช่ไหม?"
น้ำเสียงท้ายประโยคที่สูงขึ้น ท่วงทำนองการปรึกษา ฟังดูคล้ายกับตอนเช้าวันนั้นที่ซ่งถิงซีในรถบอกว่าเขาอยากกินซาลาเปา
สวี่อู้ยิ้มบางๆ: "ไม่กวนหรอก แม่อยากมาถึงมาเลย"
วันอาทิตย์คนไข้นัดน้อย แต่ห้องฉุกเฉินไม่เคยน้อย
สวี่อู้กะเวลาไว้ว่าเหวินเชี่ยนจะถึงแล้ว เตรียมไปรับที่ลานจอดรถ