——ที่รัก! หรือว่าเพราะทำงานเป็นหมอเครียดเกินไป เขาถึงได้เป็นได้แต่ชมอย่างเดียว!?
ภายในห้องเงียบสนิท
ข้อความเสียงที่ถูกเล่นซ้ำสองรอบดังขึ้นในห้องนั่งเล่นพร้อมเสียงก้องกังวาน
ฟังยังไงก็เหมือนกำลังบอกเป็นนัย...
หรือไม่ก็เยาะเย้ย
ซ่งถิงซียืนอยู่ตรงโถงทางเข้า ยังคงท่าไขว้มือคลายเน็คไทข้างหนึ่ง ค้างอยู่อย่างนั้นนาน
เสียงโทรศัพท์ "ปั้ง" ดังขึ้น เมื่อสวี่อู้คว่ำมันลงบนโต๊ะ
ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ในที่สุดซ่งถิงซีก็หัวเราะเบา ๆ ออกมา
"เพื่อนเธอ?"
ซ่งถิงซีเดินเข้ามาใกล้ ด้วยความได้เปรียบทางด้านส่วนสูง สวี่อู้รู้สึกว่าตัวเองทั้งคนถูกเขาบดบังอยู่ในเงามืด
"อื้ม" สวี่อู้เม้มริมฝีปากเบา ๆ แล้วพยักหน้า
"เจียงซื่อเยี่ยน เพื่อนร่วมหอตอนมหา'ลัย อาชีพทนายความ เธอยังไม่เคยเจอ ไว้มีโอกาสไปกินข้าวด้วยกันนะ"
การที่สวี่อู้เอ่ยปากชวนไปกินข้าวด้วยกันเองแบบนี้
ซ่งถิงซีหรี่ตาลงเล็กน้อย
สวี่อู้รู้สึกผิด ๆ จนต้องเสริมอีกประโยค: "สนิทกันมาก"
ประโยคนี้เธออยากจะบอกซ่งถิงซีว่า เธอไม่ใช่คนที่ชอบเอาความลับส่วนตัวในชีวิตคู่ไปเล่าให้ใครฟังบ่อย ๆ หรอกนะ เว้นเสียแต่ว่าจะสนิทกันจริง ๆ
"อื้ม"
ซ่งถิงซีรับคำ พยักหน้าแบบไม่ค่อยใส่ใจนัก
แล้วก็เดินไปทางห้องนอน พร้อมกับแก้เน็คไทต่อไป
ก่อนจะเข้าห้อง จู่ ๆ เขาก็หยุด แล้วหันกลับมา
มองโทรศัพท์ที่สวี่อู้คว่ำไว้บนโต๊ะด้วยความงุนงง แล้วถามอย่างสงสัย: "งั้น เธอไม่คิดจะช่วยทำให้ฉันบริสุทธิ์ขึ้นมาบ้างเหรอ?"
?
ทำให้บริสุทธิ์?
ยังไง?
สวี่อู้มองซ่งถิงซีด้วยสายตาตกตะลึง
ในแววตาของชายหนุ่มเจือรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก
ทั้งคู่สบตากันอยู่สองสามวินาที ซ่งถิงซีเลิกคิ้วข้างหนึ่ง: "ฉันจำได้ว่า ในวีแชทเธอมีผลตรวจสุขภาพของฉันอยู่นี่นา?"
...
อ้อ ที่ว่าบริสุทธิ์นี่เอง!
หัวใจของสวี่อู้คลายกังวลลงทันที
เธอพยักหน้าช้า ๆ: "...อ่อ"
วันต่อมา ช่วงพักเที่ยง จินเฟิ่งซื่อก็มาที่โรงพยาบาล