เมื่อคืนก่อนนอนที่โต๊ะชาหน้าตารกเละเทะ กลับถูกเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย!
ซ่งถิงซีอยู่ที่ระเบียงกำลังออกกำลังกายอยู่
……
ผู้ชายคนนี้มีอะไรติดใจกับการเก็บโต๊ะรึไง?
สวี่อู้กลืนน้ำลาย ทักทายว่า “เช้า”
เธอยังคิดว่าซ่งถิงซีทำผ่าตัดหลอดเลือดแดงใหญ่แยกชั้นเสร็จแล้วจะนอนค้างที่โรงพยาบาลซะอีก
ผลปรากฏว่าผู้ชายคนนี้ไม่เพียงมีแรงกลับบ้าน แต่ยังมีแรงออกกำลังกายอีกต่างหาก!
สวี่อู้เดินไปที่โต๊ะชา ยกคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนทั้งหมด
“เมื่อคืนคุณเลิกกี่โมง ฉันยังคิดว่าคุณจะนอนที่ออฟฟิศซะอีก”
“ตีหนึ่งครึ่ง” ซ่งถิงซีขมวดคิ้วเล็กน้อย “ห้องพักเวรสกปรก”
“ไม่มีเรื่องสำคัญ ก็จะไม่นอนค้างที่โรงพยาบาล”
เสียงหายใจหอบหนักระหว่างที่ผู้ชายออกกำลังกาย ทำให้เสียงของเขาดูมีมิติและน่าฟัง
สวี่อู้พยักหน้า เตรียมจะเอาของกลับเข้าห้อง
“สวี่อู้”
เห็นสวี่อู้กอดของจะเดินเข้าห้องนอน
ซ่งถิงซีลงจากเครื่องเดินวงรี ใช้ผ้าเช็ดตัวที่พาดคออยู่เช็ดเหงื่อ
“เอาของไปไว้ที่ห้องหนังสือ โต๊ะใหญ่พอ ทำงานด้วยกันสองคนได้สบาย”
“โต๊ะชาเตี้ยเกินไป เดี๋ยวคอเสื่อม”
แต่ห้องหนังสือสะอาดเกินไป เดี๋ยวเสียความรู้สึก
สวี่อู้ไม่ขยับ
ซ่งถิงซีมองเธอ เห็นว่าคิดอะไรอยู่ ก็หัวเราะเบา ๆ ออกมา
“เอาไปไว้ที่ห้องหนังสือเถอะ เมื่อคืนไม่ได้ตั้งใจจะเก็บให้เธอเป็นพิเศษ”
สายตาซ่งถิงซีมองไปที่สมุดที่อยู่ในอ้อมแขนสวี่อู้ “สมุดแหวน เธอกลัวโน้ตของเธอจะถูกลมพัดหายไปหน้าเดียว”