"เข็มขัดนิรภัย"
แขนของซ่งถิงซีสอดผ่านไหล่ขวาของสวี่อู้
อย่างคล่องแคล่วเพื่อเอื้อมไปหาหัวเข็มขัดนิรภัย
บรรยากาศละเอียดอ่อนที่อบอวลอยู่ในรถพลันสลายไปในพริบตา
...เป็นเพียงเข็มขัดนิรภัย
สวี่อู้สูดหายใจเข้าลึก
ในขณะที่หายใจ เธอรู้สึกถึงความรู้สึกหายใจไม่ออกจากการถูกกลิ่นยาฆ่าเชื้อบนตัวซ่งถิงซีห่อหุ้มอย่างแน่นหนา
เธอเอนตัวไปพิงพนักพิงโดยไม่รู้ตัว "ฉันทำเองได้"
ซ่งถิงซีไม่พูดอะไร
เพียงแค่ก้มสายตามองสวี่อู้ ก่อนจะค่อยๆ มองไปที่มือของเธอ
แล้วยกคิ้วขึ้นเบาๆ
สวี่อู้ที่สองมือประคองแก้วกระดาษโอเด้งอยู่เพิ่งนึกขึ้นได้ "อ้อ ขอบคุณนะคะ"
"ด้วยความยินดี คุณนายซ่ง"
ซ่งถิงซีเรียกได้อย่างเป็นธรรมชาติ ลุกขึ้นถอยออกไป
รถสตาร์ท
แสงเงานอกกระจกรถถอยร่นไปอย่างรวดเร็วในสายตา
ระยะห่างเมื่อครู่ แค่เพื่อเข็มขัดนิรภัยงั้นหรือ?
ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว สวี่อู้ไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น
เธอหันหน้าไปมองกระจกรถด้านข้างของตัวเอง
แล้วในเงาสะท้อนของกระจก สวี่อู้เห็นซ่งถิงซีดูเหมือนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนัก
-
"สำหรับคนผู้ใหญ่แล้ว ช่วงที่เครียดๆ การจูบกันสักทีเป็นวิธีปรับอารมณ์ที่ดีที่สุดเลยล่ะ"
ช่วงนี้ศัลยกรรมหัวใจมีผ่าตัดจำนวนมาก หมอและพยาบาลต่างทำงานล่วงเวลาจนพากันบ่นแทบตาย
ตอนกลางวันหัวหน้ายังอยู่ ไม่สะดวกจะพูดจาเหลวไหล
พอตกเย็นหัวหน้าแผนกทั้งหลายเลิกงานไปแล้ว หลี่ฮ่าวถึงได้ผ่อนลมหายใจออกมา วิ่งมาที่เคาน์เตอร์พยาบาลคุยกับพยาบาลจาง
หลี่ฮ่าว: "ไม่เชื่อฉันสิ ฉันมีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์"