ซ่งถิงซีเงยหน้าขึ้นมองสวี่อู้
แสงสีแดงจากป้ายซูเปอร์มาร์เก็ตนอกหน้าต่างรถทอดลงบนหางตาของสวี่อู้ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย หากไม่สังเกตดี ๆ คงคิดว่าเธอกำลังจะร้องไห้
คืนที่เมามาย สีหน้าของสวี่อู้ก็ดูน่าสงสารและเปราะบางแบบนี้เช่นกัน
ซ่งถิงซี: “อยากถามอะไร?”
สวี่อู้ถูกไอร้อนอบอ้าวทำให้สูดจมูก ก่อนเงยหน้าขึ้น: “เรื่องที่เวินอวี่พูด”
ซ่งถิงซีมองเธอ แต่นิ่งเงียบ
สายตาสี่คู่สบกัน ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง
สวี่อู้ไม่คิดจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เธอจึงพูดตรง ๆ: “ที่เวินอวี่พูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงทั้งหมด”
“ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเวินอวี่เมื่อกี้ ชื่อเวินชาง เขาชอบฉัน”
“แต่ฉันไม่มีความรู้สึกอะไรกับเขา ไม่เคยแม้แต่น้อย”
“ตอนที่ฉันมาถึงตระกูลเวิน เขาทำงานแล้ว ตอนนั้นเวินอวี่ชอบหาเรื่องฉัน เขาเห็นอยู่สองครั้ง แล้วก็ช่วยฉันไว้”
“ฉันรู้สึกขอบคุณเขามาก แต่ก็เท่านั้น”
“ที่รู้ว่าเวินชางมีความคิดอื่นกับฉัน ก็เมื่อสามเดือนก่อน วันหนึ่งเขาดื่มเมามา แล้วเข้ามาในห้องฉัน ฉันถึงได้รู้สึกว่ามันผิดปกติ”
สวี่อู้ไม่ชอบเรื่องที่ควบคุมไม่ได้
การบอกความลับนี้ออกไป สำหรับเธอแล้วมันเสี่ยงมาก
ดังนั้นเธอจึงพูดไปพร้อมกับจ้องมองซ่งถิงซีสีหน้า จึงพูดไปพลางจ้องมองสีหน้าของซ่งถิงซีไปพลาง พยายามให้ทุกอย่างดำเนินไปในขอบเขตที่เธอควบคุมได้
เธอมองซ่งถิงซีที่ฟังเธอเล่าเรื่องเวินชางชอบเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย
แต่ความเรียบเฉยที่ว่านั้น กลับแตกร้าวตอนที่เธอพูดว่าเวินอวี่ชอบหาเรื่องเธอ
ซ่งถิงซีขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถาม: “เธอมักจะรังแกเธอบ่อย ๆ หรือ?”