พอพลิกตื่นขึ้นมาอีกครั้ง รถของซ่งถิงซีจอดอยู่ในลานบ้านแล้ว
สวี่อู้รีบนั่งตัวตรง เปิดกระจกส่อง หวีผมเล็กน้อย "ทำไมไม่เรียกฉัน?"
"เพิ่งถึง" ซ่งถิงซีเก็บโทรศัพท์
ทั้งสองคนเดินเข้าบ้าน
เหวินเชี่ยนรอมาทั้งเช้า สุดท้ายก็เฝ้าจนคนกลับมาถึง
พอเห็นสวี่อู้ ก็รีบเดินเข้าไปคว้าแขนเธออย่างสนิทสนม "ช่วงนี้คงเหนื่อยมากสินะ"
"ดูซิ ผอมไปเลย" เหวินเชี่ยนมองด้วยสายตาเป็นห่วง
สวี่อู้ลูบหน้าเอง "ไม่ได้ผอมหรอกแม่"
เดือนนี้เธอเข้าเวรดึกบ่อย กินข้าวไม่เป็นเวลา แถมช่วงเวลากินข้าวส่วนใหญ่ก็เป็นก่อนนอนอีก ตอนเช้าเธอขึ้นตาชั่งดู กลับน้ำหนักขึ้นไปอีกสองชั่งซะอย่างนั้น
เหวินเชี่ยนไม่เชื่อ
งานขนาดนั้นจะอ้วนได้ยังไง?
เหวินเชี่ยนพูด "งั้นก็บวมน่ะสิ"
"เรื่องบวมน้ำฉันมีประสบการณ์ เดี๋ยวให้ป้าแม่บ้านทำให้เธอกินยาบำรุงสักหน่อย"
มีคำกล่าวว่า ความผอมแบบหนึ่งคือผอมในสายตาผู้ใหญ่
สวี่อู้ไม่ได้ปฏิเสธ
เธอหยิบน้ำหอมที่เจียงซื่อเยี่ยนหามาให้ออกมา
"แม่ ช่วงปีใหม่ยุ่งมาก ไม่ได้กลับมาทานข้าวกับแม่เลย นี่ของขวัญปีใหม่ที่มาช้านะคะ"
"รักในฝัน?" พอเหวินเชี่ยนเห็นขวดน้ำหอม ดวงตาเป็นประกายทันที
รีบถือน้ำหอม แล้วจูงมือสวี่อู้ขึ้นชั้นบนทันที
ก่อนหน้านี้เคยได้ยินแค่ซ่งถิงซีบอกว่าเหวินเชี่ยนชอบสะสมน้ำหอม
พอมาเห็นด้วยตาตัวเองว่าห้องเต็มไปด้วยตู้โชว์น้ำหอมสี่ด้านเต็มกำแพง สวี่อู้รู้สึกว่าที่ซ่งถิงซีพูดมานั้นยังดูถ่อมตัวเกินไป